Διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές.

Διαβάστε το σημερινό άρθρο του Capital με τίτλο Πρόγραμμα Σταθερότητας και "εσωτερικής υποτίμησης"

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα...

Το ντέφι το κρατάνε πλέον τα κλιμάκια (βλ. τοποτηρητές) της Ε.Ε και της ΕΚΤ και το "καλό κλίμα" και "η καλή πρόθεση συνεργασίας" σημαίνει ότι οι κυβερνώντες απλά χορεύουν στο ρυθμό που τους παίζουν μη μπορώντας να κάνουν διαφορετικά...

Αναρωτιέμαι κι εγώ ο αφελής (και μέτριος) επί της πρότασης εσωτερικής υποτίμισης που προτείνουν (επιβάλλουν) τα κλιμάκια των Ε.Ε. και ΕΚΤ:

* Μια εσωτερική υποτίμηση τιμών και κόστους εργασίας δε μειώνει αυτόματα το ΑΕΠ & τα φορολογικά έσοδα;
* Η πτώση του ΑΕΠ δε σημαίνει ότι ο παρονομαστής μειώνεται και το έλλειμμα αυξάνεται αυτόματα ως ποσοστό;
* Η πτώση των φορολογικών εσόδων δε σημαίνει αυξημένη δυσκολία στην κάλυψητων υποχεώσεών μας;
* Μια εσωτερική υποτίμηση τιμών και κόστους εργασίας δε μειώνει την αγοραστική δύναμη του πολίτη; Μη μου πει κανείς ότι επι της ουσίας θα αυξηθεί, καθώς οι τιμές των προϊόντων θα μειωθούν σε μεγαλύτερο ποσοστό γιατί δε θα τον πιστέψω.
* Μία μείωση της αγοραστικής δύναμης του πολίτη δε σημαίνει περαιτέρω συρρίκνωση της κατανάλωσης, κλείσιμο επιχειρήσεων, αύξηση της ανεργίας;
* Επιπλέον μη μου πείτε ότι θα αποκτήσουμε ένα τέτοιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που θα εκτοξεύσει τις εξαγωγές μας (αλήθεια τι παράγουμε; Βιομηχανικά προϊόντα; Αγροτικά προϊόντα; 'Η μήπως οι τουρίστες - εν μέσω κρίσης - θα κάνουν ουρές για να επισκεφθούν τη δόλια πατρίδα μας;) και θα μας ξελασπώσει.
* Ευνοημένο σε κάθε περίπτωση θα βγεί το μεγάλο κεφάλαιο και οι τεράστιες εμπορικές επιχειρήσεις της αλλοδαπής που λειτουργούν εν Ελλάδι.

Εγώ πάντως είμαι με τους "σκεπτικιστές" επί των συγκεκριμένων προτάσεων.

Α! Να σας υπενθυμίσω μία παλιά ανάρτησή μου επί τη ευκαιρία της επισκέψεώς μου στη νήσο του Αγίου Δομινίκου και τη διαγραφόμενη κατάντια της πατρίδας μας... Εν τη νήσω του Αγίου Δομινίκου εβρισκόμενος.

Εκεί βλέπω να μας οδηγεί το 4ο Ράιχ (Ε.Ε.), χωρίς φυσικά να παραγνωρίζω τη δική μας ευθύνη για την οποία όσοι παρακολουθείτε τις αναρτήσεις μου φωνάζω ασταμάτητα.

Τρία κείμενα του Μίκη Θεοδωράκη που περάσανε στο ντούκου

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟ

Σ’ αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφή στάση: Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία». Και το τρίτο την υπεράσπιση της ελληνικότητας μπροστά στην επίθεση που δέχεται από ανθελληνικές και διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις.

1) Κύπρος: Παρά το ότι ο ελληνοκυπριακός λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν με μεγάλη πλειροψηφία (70%), εν τούτοις τόσο μέσα στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα υπάρχουν πρόσωπα και δυνάμεις που συνωμοτούν, ώστε με την δημιουργία καταλλήλων συνθηκών να το επιβάλουν τελικά, μιας και η επικράτησή του εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στόχο της πολιτικής των ΗΠΑ, που θέλουν μ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν ένα σημαντικό στρατηγικό έρεισμα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα σχέδιά τους στην Μέση Ανατολή. Είναι ανάγκη λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να ακουστεί η φωνή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που δεν συμφωνεί στην εφαρμογή αυτού του Σχεδίου, το οποίο είναι αντίθετο με τα συμφέροντα της Κύπρου και ειδικότερα των Ελληνοκυπρίων, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Έθνους.

2) Σκόπια: Δεν θα πρέπει να έχει για μας καμμιά απολύτως σημασία το γεγονός ότι τα έχουν ήδη αναγνωρίσει με το όνομά τους πολλά κράτη δια διάφορους εμφανείς λόγους. Στην πραγματικότητα όσοι το κάνουν, αγνοούν ή και περιφρονούν την ιστορική αλήθεια. Άγνοια ασυγχώρητη, που οδηγεί στην ουσιαστική γελοιοποίησή τους. Το γεγονός και μόνο ότι έτσι θα νομίζουν ότι με την επιλογή τους αυτή θα συνυπάρχουν με τα τρισέγγονα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα αποτελεί γι’ αυτούς αιτία χλευασμού και υποτίμησης της σοβαρότητάς τους. Και υποθέτουμε ότι είναι περιττό να επαναλάβουμε εδώ τα λόγια του ίδιου του πρώην Προέδρου των Σκοπίων κ. Γκλιγκόρωφ, ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί είναι Σλαύοι, η εθνικότητά τους Σλαυική και η γλώσσα τους ένα μείγμα Σλαυικής και Βουλγαρικής διαλέκτου. Εκείνο όμως που θα πρέπει να μας αφορά ως Έλληνες, είναι το γεγονός ότι ορισμένοι ηγέτες των Σκοπιανών αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το όνομα «Μακεδονία», ανακηρύσσοντας τον εαυτό τους ως μοναδικούς απογόνους-κληρονόμους της αρχαίας Μακεδονίας, του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με το εύρημα της «Μακεδονίας του Αιγαίου» να διεκδικούν χωρίς ντροπή τα εδάφη της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας από δύση σε ανατολή χαράζοντας σαν σύνορα στον νότο τις παρυφές του Ολύμπου! Φτάνουν στο σημείο μάλιστα να διατείνονται ότι η Θεσσαλονίκη, που την προορίζουν ως πρωτεύουσά τους, βρίσκεται σήμερα υπό ελληνική κατοχή! Πρόκειται για ένα βλακώδες, αισχρό και προσβλητικό παραλήρημα, απέναντι στο οποίο το μόνο που ταιριάζει σ’ έναν υπεύθυνο λαό και ένα υπεύθυνο κράτος είναι η απόλυτη περιφρόνησή. Που σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε καμμιά σχέση και ακόμα πιο πολύ καμμιά συζήτηση μαζί τους. Είτε μόνοι μας είτε με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ όπως γίνεται σήμερα. Και το μόνο που οφείλουμε να πράξουμε είναι να δηλώσουμε καθαρά ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να τους χαρίσουμε το όνομα «Μακεδονία» και ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμμιά σχέση οικονομική και διπλωματική μαζί τους. Κλείνουμε τα σύνορα. Και δεν καταδεχόμαστε ούτε να τους εμποδίσουμε να μπουν στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, που τόσο πολύ επιθυμεί την παρουσία ανάμεσά τους των γνήσιων απογόνων του …Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ας τους χαίρονται λοιπόν, μιας και στην πραγματικότητα απολαμβάνουν την πλήρη εύνοια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που έχουν ήδη μεταβάλει μαζί με το Κόσοβο και τα μισά Σκόπια σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στον κόσμο. Με άλλα λόγια αποτελούν ήδη ένα στρατηγικής σημασίας προτεκτοράτο των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτόν οι απειλές τους με στόχο τα εδάφη μας θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν. Μετά από όλα αυτά η συμμετοχή μας στις διαδικασίες που μας επιβάλλονται άνωθεν για δήθεν σύνθετες ονομασίες για όλες τις χρήσεις και πράσινα άλογα -γιατί αυτό που θα γίνει τελικά είναι να παραμείνει το όνομα «Μακεδονία»- αποτελεί απαράδεκτη υποχώρηση, που θίγει την σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ότι η στάση αυτή δεν ταιριάζει σε λαούς όπως ο δικός μας, που είχε το θάρρος να αντιταχθεί στους ισχυρούς σε δύσκολες και κρίσιμες περιόδους προστατεύοντας την ιστορία του, την τιμή και την υπερηφάνεια του.

3) Το τρίτο και σημαντικότερο εθνικό πρόβλημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η αποκάλυψη και καταγγελία στον ελληνικό λαό των κύκλων, ομάδων και οργανώσεων που σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς επιδιώκουν την κατεδάφιση της ελληνικότητας. Μεταξύ των διεθνών οργανώσεων πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε το «Ίδρυμα Σόρος», που συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που αποφάσισαν την διάλυση της Γιουγκοσλαυίας, τον πόλεμο στην Γεωργία και την αποσύνθεσή της, την υποταγή στη Δύση της Ουκρανίας και που σήμερα αναμοχλεύουν τους εθνικισμούς στην Αλβανία προετοιμάζοντας το όραμα για την Μεγάλη Αλβανία με τη δημιουργία του Κοσόβου και με στόχο την Ήπειρο (Τσαμουριά) αλλά και στα Σκόπια με την ενίσχυση της προβολής της «Μακεδονίας του Αιγαίου».

Όσον αφορά τη χώρα μας, με στόχο το ...χτύπημα της ελληνικότητας, αποβλέπουν στην αποδιοργάνωση της συνοχής του ελληνικού έθνους ξεκινώντας από την παραμόρφωση ιδιαίτερα της σύγχρονης ιστορίας μας -πριν, κατά και μετά την επανάσταση του 1821- και την εξάλειψη του ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακού και σύγχρονου. Ορισμένοι Έλληνες, ουσιαστικοί πράκτορες αυτών των ύποπτων διεθνών οργανώσεων εργάζονται εδώ και πολύ καιρό συστηματικά. Έχουν διεισδύσει μέσα στους πλέον σημαντικούς και ευπαθείς τομείς της κοινωνικής μας ζωής, όπως η Παιδεία, η εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ, καθώς και στους κομματικούς χώρους έχοντας ήδη κατορθώσει να σταθεροποιήσουν ένα σημαντικό προγεφύρωμα με την οικονομική ενίσχυση των ξένων και στηριζόμενοι στην άγνοια των πολλών και στην αποσιώπηση εκ μέρους των οπορτουνιστών έχουν ήδη προξενήσει μεγάλες βλάβες στην παραδοσιακή συνοχή του λαού μας τουλάχιστον ως προς τις παραδοσιακές του αξίες, που τον έκαναν να είναι αυτός που είναι. Σε πείσμα όλων των δεινών που κατά καιρούς δοκιμάζουν την αντοχή του. Επομένως η καλλιέργεια του πατριωτισμού αποτελεί σήμερα τη μοναδική απάντηση, ώστε ο λαός μας να μπορέσει να αποκρούσει ενημερωμένος, ενωμένος και άγρυπνος αυτό το σατανικό σχέδιο ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας τους εχθρούς του, όποιοι και αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται. Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας.
Αθήνα, 21.12.2009 Μίκης Θεοδωράκης

ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΕΥΤΕΡΟ
Προς κ. Στέφανο Ληναίο - 21.12. 2009
Αγαπητέ μου Στέφανε,

Προχτές το βράδυ στην ΝΕΤ ο Νίκος Δήμου στην εκπομπή «Στα άκρα» επαναλάμβανε τις γνωστές απόψεις Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Άννας Φραγκουδάκη και του νέου «φρούτου», της κ. Δραγώνα, τ. βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και «ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων» δηλαδή στην καρδιά της διαμόρφωσης της σκέψης, των γνώσεων και του ήθους των Ελλήνων του μέλλοντος. Στην «παρέα»,συμμετέχει και ο κ. Νίκος Μουζέλης, σύζυγος της κ. Θ. Δραγώνα, καθηγητής του LSE (?) και επιστημονικός υπεύθυνος του «Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ»!!! Άλλο ένα πόστο-κλειδί. Το 1999 συναντάμε την κ. Δραγώνα μαζί με τους «επιφανέστερους Έλληνες αναθεωρητές ιστοριογράφους» σε διεθνές συνέδριο στην Χάλκη του CDRSEE (Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη) και του ΕΛΙΑΜΕΠ (έδρα του κ. Βερέμη) με θέμα την «Εθνική Μνήμη» (δηλ. λέω εγώ, «πώς θα καταργήσουμε την εθνική μας μνήμη»).

Η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν' η πατρίδα μας;» πιάνει τον ...ταύρο από τα κέρατα (θαύμασε ύφος γραφής): «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων».(Τρέμετε άθλιοι «κονομάκηδες» Σεφέρη και Ελύτη, που στην ομιλία σας κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ υμνήσατε την συνέχεια του ελληνικού έθνους από τον Όμηρο έως σήμερα). Στο εν λόγω βιβλίο της η σύμβουλος της κ. Άννας Διαμαντοπούλου αναφέρει σχετικά: «Η αρχαιότητα χρησιμοποιείται σαν πρότυπο υπεριστορικό (!) με αποτέλεσμα να "αποδεικνύει" την αναξιότητα της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της».

Επίσης το Έθνος περιγράφεται ως «οντότητα υπερχρονική και στατική» με αποτέλεσμα "να ναρκοθετείται η έννοια της εξέλιξης και να καλλιεργούνται αντίθετα με τις αξίες της εποχής μας εθνοκεντρισμός και ξενοφοβία". Ο μόνος που απάντησε δημοσίως σ' αυτά απ' ό,τι γνωρίζω, είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε τελευταίο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο οποίος προς τιμήν του απαντώντας σε σχετικό με τα παραπάνω άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, στενής φίλης και ομοϊδεάτισσας της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας:

"Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό, έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και σχεδόν φασιστική πολιτική (...). Έτσι καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν θετικούς χαρακτηρισμούς ως έννοιες «πατρίδα», «έθνος». Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολομού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» στις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος». Αν δεν γίνεται να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Παπαρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί. Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και μάλιστα δημοσίως το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελισθούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες» (...). Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή κλπ. κλπ.".

Όπως καταλαβαίνεις, μπροστά σ' αυτή την βαρυχειμωνιά που μας προέκυψε ξαφνικά, ένας μονάχα κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Εκτός πια κι αν όλοι οι Έλληνες, ανώνυμοι και επώνυμοι, έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη ή έχουν (έχουμε) χάσει τα ανακλαστικά μας ως Έλληνες πατριώτες. Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός, πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατειά, πιο υψηλά και πιο βαθειά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα. Δεύτερον να αποκαλύψουμε τη συνωμοσία και τους συνωμότες έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ως τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεται η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών! Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΡΕΣΑΛΤΟ» και του «ΑΡΔΗΝ» για την ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκκαλιάς απ' όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών. Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα. Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ψυχή μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν καρκίνο, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι αξίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος, που κατ' εικόνα και ομοίωσή τους γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε -καλοί, κακοί αλλά είμαστε εμείς και όχι κάποιοι απρόσωποι, όπως επιχειρούν ως φαίνεται να μας κάνουν ξένοι και ντόπιοι συνωμότες, για τα δικά τους συμφέροντα.Επειδή γνωρίζω ότι συμφωνείς μ' αυτές τις απόψεις, σου στέλνω μαζί με το γράμμα αυτό (που αν νομίζεις μπορεί να πάρει δημοσιότητα), μια προσωπική έκκληση προς τους συμπατριώτες μας, με τον τίτλο «Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης».Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός.
Σε χαιρετώ με αγάπη,
Μίκης Θεοδωράκης

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΡΙΤΟ

Επιστολή δεύτερη:
Αθήνα, 22.12.2009

Αγαπητέ μου Στέφανε,
Η φιλοδοξία μου αυτή τη στιγμή είναι να ξεκινήσουμε μιαν αληθινή εκστρατεία για τα θέματα αυτά που τα θεωρώ εξ ίσου σημαντικά και κρίσιμα με τον κίνδυνο της Δικτατορίας. Τουλάχιστον αυτό μου λέει η πείρα και η διαίσθησή μου. Μακάρι να συμφωνείς μαζί μου. Όλα αυτά τα χρόνια, μας προωθείς κείμενα συναφή καταγγέλλοντας το μαράζι που ροκανίζει την χώρα και τον λαό μας.Πιστεύω πως ήρθε η ώρα. Το κείμενο αυτό, αν σε βρίσκει σύμφωνο, πρέπει να πάει παντού.

Στην αρχή σκέφτηκα να βρω διάφορους επώνυμους. Όμως τελικά βρίσκω τον «ηλεκτρονικό» τρόπο δημοκρατικότερο κα ασφαλέστερο. Εξάλλου μας ενδιαφέρουν οι χιλιάδες απλοί πολίτες, που σίγουρα υποφέρουν όπως εμείς. Γι΄ αυτό προτείνω στο τέλος του κειμένου (εννοώ και τις αποκαλύψεις του ΑΡΔΗΝ) να μπει μια σχετική έκκληση προς τον κόσμο που συμφωνεί, να υπογράψει στην δική σου ηλεκτρονική διεύθυνση, προσθέτοντας αν το επιθυμεί τα δικά του σχόλια και προτάσεις.
Για όλα αυτά σε παρακαλώ να έχουμε μια τακτική επαφή και όταν χρειαστεί, να περάσεις να τα πούμε και δια ζώσης.
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,
Μίκης Θεοδωράκης

Πηγές: Περιοδικό Άρδην,

Ο μύθος του σπηλαίου και οι ευχές μου και το 2010

Πλάτωνος Πολιτεία 7ο κεφάλαιο.

• Πες, λέει ο Σωκράτης στο συνομιλητή του, πως η ανθρώπινη ψυχή μοιάζει με ανθρώπους που κατοικούνε μέσα σε μια σπηλιά, που έχει ολάνοικτη είσοδο προς το φως.
  
• Φαντάσου τους ανθρώπους αυτούς αλυσοδεμένους εκεί μέσα από την παιδική ηλικία στα πόδια και στο κεφάλι. Δε μπορούν να σηκωθούν, αλλά ούτε και το κεφάλι τους να στρέψουν δεξιά κι αριστερά. Κάθονται έτσι, ώστε να έχουν την είσοδο της σπηλιάς πίσω τους και είναι αναγκασμένοι να βλέπουν πάντα μπροστά χωρίς να μπορούν ποτέ να δουν ούτε δεξιά ούτε αριστερά, ούτε προς το φως, αφού δε μπορούν να κουνήσουν το κεφάλι τους.
  
• Υπόθεσε τώρα, πως πίσω τους καίει μια μεγάλη φωτιά και πως μπροστά απ' τη φωτιά περνάει ένας δρόμος, που ένας τοίχος τον χωρίζει από τους αλυσοδεμένους. Η λάμψη της φωτιάς πέφτει στο βάθος της σπηλιάς και φωτίζει καλά το εσωτερικό της. Βάλε με το νου σου, πως την ώρα αυτήν, περνάνε από το δρόμο άνθρωποι κρατώντας λογής-λογής σκεύη, αδριάντες και άλλα πολλά πράγματα της ανθρώπινης εργασίας, μετάλλινα, μαρμάρινα, ξύλινα. Οι άνθρωποι αυτοί, καθώς διαβαίνουν, κρατάνε τα αντικείμενα τόσο ψηλά, ώστε υψώνονται αυτά πάνω από τον τοίχο που χωρίζει τους αλυσοδεμένους από το δρόμο. Οι σκιές τότε των αντικειμένων, θα πέφτουν μέσα στο εσωτερικό της σπηλιάς.
  
• Οι αλυσοδεμένοι θα βλέπουν τις σκιές των αγαλμάτων αυτών, όμως τις σκιές των ανθρώπων που τα κρατούν δε θα τις βλέπουν, γιατί αυτές θα πέφτουν επάνω στον τοίχο που χωρίζει τους αλυσοδεμένους από τη φωτιά. Aν μάλιστα τύχει και έλθει κάποιος απόηχος από τις φωνές εκείνων που περνούν πίσω από τους αλυσοδεμένους, τότε αυτοί θα νομίσουν πως ο απόηχος αυτός έρχεται από τις ίδιες τις σκιές. Θα πιστέψουν, πως οι σκιές μιλάνε, αφού ποτέ δεν είδαν πραγματικούς ανθρώπους, ούτε κι άκουσαν λαλιά ανθρώπου.
  
• Αν τώρα κάποιος λυθεί καμιά φορά από τα δεσμά του και σηκωθεί και μπορέσει να γυρίσει το κεφάλι του προς τα πίσω και δει τη φωτιά, τότε θα θαμπωθούν τα μάτια του από τη φωτοβολία της και θα πονέσουν και δε θ' αντέξουν για να δουν τα αγάλματα, που αυτών πριν έβλεπαν τις σκιές. Aν μάλιστα βρεθεί εκεί κοντά του κάποιος, που έχει ζήσει μέσα στο φως και μέσα στον πραγματικό κόσμο και του πεί, πως όσα έβλεπε πριν, όταν ήταν αλυσοδεμένος, ήτανε σκιές και φάσματα, και πως αυτά που βλέπει τώρα, είναι τα πραγματικά, τα αληθινά, τότε θα παραξενευτεί, θα δυσπιστήσει σ' αυτά που του λέει ο άλλος και θα εξακολουθεί να πιστεύει, πως οι σκιές ήτανε πιο αληθινές από τα πραγματικά αγάλματα.
  
• Υπόθεσε τώρα, πως ο άνθρωπος, που έχει ζήσει μέσα στο φως και στέκει εκεί κοντά σ' αυτόν που λύθηκε από τα δεσμά του και σηκώθηκε, αναγκάζει τον άλλοτε δεσμώτη να ρίξει τα μάτια του προς το φως. Τότε αυτός που λίγο πριν ήταν ακόμα δεσμώτης, θα αποστρέψει το βλέμμα του από το φως και θα ξαναγυρίσει με τη ματιά του σ' εκείνα που έβλεπε πριν, δηλαδή στις σκιές, και θα πιστεύει, πως αυτές είναι πιο καθαρές από τα αγάλματα τα ίδια, που του δείχνει τώρα αυτός που έζησε μέσα στο φως.
  
• Και τι θα γίνει, αν θελήσει κανείς να εξαναγκάσει τον πριν δεσμώτη να βγει έξω από τη σπηλιά και να ατενίσει το φως της ημέρας; Τότε είναι δα που δε θα μπορέσει να ρίξει το βλέμμα του σε κανένα επάνω αντικείμενο, που το καταυγάζει το ηλιακό φως. Αυτός θα πρέπει πρώτα σιγά-σιγά να συνηθίσει το ηλιακό φως. Και πριν απ' όλα θα πρέπει να δει τις σκιές, που σχηματίζονται από τ' αντικείμενα με το ηλιακό φως. Έπειτα πάλι θα δει και θα γνωρίσει τις σκιές των ανθρώπων, των ζώων και των πραγμάτων, καθώς σχηματίζονται μέσα στα ήρεμα ύδατα. Και ύστερα πια θα δει τους ίδιους τους ανθρώπους, τα ίδια τα ζώα και τα ίδια τα πράγματα. Αργότερα ακόμα θα δει τον ουρανό - και τη νύχτα θα τον δει πιο εύκολα, γιατί το φως των άστρων και της σελήνης είναι απαλό. Και τελευταία πια θα στρέψει το βλέμμα του και προς τον ήλιο τον ίδιο.
  
• Και τότε θα καταλάβει, πως ο ήλιος είναι ο δημιουργός των χρόνων και των ορατών αντικειμένων, των πραγματικών και των εικονικών. Τη στιγμή πια αυτή θα θυμηθεί τη ζωή της σπηλιάς, θα αναλογισθεί τους άλλοτε συνδεσμώτες του, θα λογαριάσει τον εαυτό του ευτυχισμένο για την απολύτρωση από εκεί μέσα και θα αισθάνεται βαθύ οίκτο για κείνους που μένουν ακόμα δεμένοι εκεί μέσα στη σπηλιά. Και αν υπήρχαν εκεί κάτω μεταξύ τους τίποτα αμοιβές και έπαινοι και τιμητικές διακρίσεις για εκείνον που έβλεπε οξύτατα τις σκιές όταν περνούσαν, και θυμότανε ακριβώς ποιες περνούν πρώτες, ποιες μετά ή μαζί, και επομένως θα ήταν σε καλύτερη θέση από κάθε άλλον να πει από πριν ποια σκιά έμελλε να παρουσιαστεί σε ορισμένη στιγμή, τι λες, θα είχε μεγάλη επιθυμία γι' αυτά ακόμη, και θα ζηλεύει εκείνους που είχαν τέτοιες τιμές εκεί κάτω και υπερείχαν μ' αυτόν τον τρόπο απ' όλους τους άλλους ή θα πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος για τον Αχιλλέα, και θα προτιμάει χίλιες φορές να ζει στον επάνω κόσμο και να είναι δούλος ενός φτωχού ανθρώπου και να υποφέρει οτιδήποτε άλλο παρά να εξακολουθεί να ζει όπως τότε εκεί κάτω, και να πιστεύει τα ίδια πράγματα;
  
• Και πρόσεξε ακόμη κι αυτό. Εάν αυτός ο άνθρωπος πήγαινε πίσω και έπαιρνε την παλιά του θέση, δε θα γινόταν πάλι σαν τυφλός από την ξαφνική αλλαγή από τον ήλιο στο σκοτάδι; Και εάν, ενώ ακόμη δε διέκρινε τίποτα, και πριν ακόμη αποκατασταθεί η όραση του, πράγμα για το οποίο θα χρειαζότανε όχι και λίγος χρόνος, εάν λοιπόν γινότανε ανάγκη να διαγωνιστεί με τους άλλους τους παντοτινούς δεσμώτες και να πει τη γνώμη του για τις σκιές που περνούν, δε θα τους προξενούσε πολύ γέλιο και δε θα έλεγαν γι' αυτόν ότι επέστρεψε από εκεί που ανέβηκε με χαλασμένα τα μάτια, και ότι δεν αξίζει τον κόπο να έχει κανείς την επιθυμία να ανεβεί στον πάνω κόσμο; Και αν κανείς επιχειρούσε να τους λύσει τα δεσμά και να τους ανεβάσει επάνω, δε θα ήταν ικανοί να τον σκοτώσουν, αν μπορούσαν να τον πιάσουν στα χέρια τους;
  

-------------------------------

Μέσα σε ένα αντίστοιχο σπήλαιο βρισκόμαστε όλοι δεμένοι αγαπητοί φίλοι και οι δεσμοφύλακές μας φροντίζουν να μας έχουν στο σκοτάδι, ενώ αυτοί πίσω από τον τοίχο κινούν νήματα και τροχούς καθορίζοντας τις ζωές μας.

Το σκοτάδι είναι η άγνοια και οι σκιές στον τοίχο του σπηλαίου το καλούπωμα και η πραγματοποιούμενη χειραγώγηση της σκέψης μας, ο αποπροσανατολισμός μας από την πραγματικότητα. Τα προβλήματα και οι κρίσεις που βιώνουμε είναι σκιές κούφιων ειδώλων που οι πονηροί δεσμοφύλακές μας κινούν μπροστά από μία φωτιά.
Ο ήλιος είναι η αλήθεια που παρέχει η γνήσια παιδεία και όχι αυτή η κάλπικη που το σύστημα μας παρέχει. Η λύση στα όσα ζούμε είναι η αλήθεια μέσω της γνήσιας παιδείας.

-------------------------------

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟ 2010

• Ας εξαφανιστούν από προσώπου γης οι "καραγκιοζοπαίκτες", αυτοί δηλαδή που κινούν τα είδωλα μπροστά από το φως για να μας παρουσιάζουν μία εικονική πραγματικότητα, μία αλλωτριωμένη από την αλήθεια ζωή.
• Ας καταστραφούν τα είδωλα που ρίχνουν τις σκιές τους στον τοίχο του σπηλαίου.
• Ας σπάσουν τα δεσμά που μας κρατάνε δεμένους στα καθίσματά μας και τα μάτια μας καρφωμένα σε ένα σημείο.
• Ας σηκώσουμε τα μάτια μας κι ας κοιτάξουμε ψηλά (κατά κάποιους η λέξη άνθρωπος προέρχεται από το άνω θρώσκω που σημαίνει κοιτάω ψηλά) κι ας αναζητήσουμε το φως ακόμα κι αν πονέσουμε για λίγο.
• Ας γκρεμιστούν οι τοίχοι του σπηλαίου που μας κρύβουν το φως και ας λάμψει το 2010 ο ήλιος της αλήθειας για όλους μας.
• Και η αλήθεια έχει ένα όνομα: ΑΓΑΠΗ. Όλα τα άλλα είναι παροδικά κι εφήμερα και ως εκ τούτου ανούσια και άχρηστα.
  

Ας έρθει η αγάπη κι ας φωλιάσει στις καρδιές μας. Αμήν!

Πως το κράτος στρεβλώνει την αγορά και την κοινωνία.

Στο σημερινό δημοσίευμα του Capital με τίτλο Στο στόχαστρο του υπουργείου οι 1,1 εκατ. εργαζόμενοι – "φαντάσματα", διαβάζουμε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

• Τουλάχιστον 5 χρόνια έχουν να ελεγχθούν 8 στις 10 επιχειρήσεις, για το εάν ασφαλίζουν το προσωπικό τους, τηρούν την εργατική νομοθεσία και καταβάλλουν τις νόμιμες εισφορές τους.
• Εκτιμάται ότι η εισφοροδιαφυγή αγγίζει ή και ξεπερνά τα 8 δισ. ευρώ ετησίως.
• Τα τελευταία χρόνια, λόγω έλλειψης προσωπικού, έχουν σταματήσει παντελώς οι έλεγχοι των επιχειρήσεων από τα κατά τόπους υποκαταστήματα του ΙΚΑ, το 80% των επιχειρήσεων έχουν να ελεγχθούν πάνω από 5 χρόνια. Από τα 13 ελεγκτικά κέντρα, λειτουργούν μόνο τα 4 και αυτά, με λιγότερους από τους μισούς υπαλλήλους.
• Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου έθεσε ως έναν από τους κεντρικούς στόχους της κυβέρνησης την υιοθέτηση της σχετικής οδηγίας, στο πλαίσιο της έναρξης του κοινωνικού διαλόγου για την έξοδο από την κρίση.

Προσπαθώντας να κάνω μία ερμηνεία "πίσω από τα γράμματα" έχω να επισημάνω τα εξής:

• Ξεκινώντας από το τελευταίο σημείο, ήτοι τα λόγια του ΓΑΠ, είναι ξεκάθαρο πιά ότι την διακυβέρνηση την έχει αναλάβει η Ε.Ε. και μάλλον θα έπρεπε να με ικανοποιεί αυτή η διαπίστωση, αλλά τελικά με θλίβει.
• Για τα τρία πρώτα σημεία, είναι εμφανές ότι:
• Το κράτος κοιμάται ύπνο βαθύ εδώ και πολλά χρόνια (όχι μόνο 5). Φροντίζει να έχει (αντιπαραγωγικές) υπηρεσίες, με προσωπικό που δεν έχει καρέκλες να καθίσει και γι αυτό το λόγο φροντίζει να μην πατάει στη δουλειά (κραυγαλέο παράδειγμα η ΕΡΤ) και παράλληλα να καλοπληρώνεται για την απουσία του αυτή. Από την άλλη πλευρά εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει πλεόνασμα προσωπικού (εν προκειμένω στα υποκαταστήματα του ΙΚΑ) προκειμένου να μη χάνεται ούτε μία δεκάρα εσόδων φροντίζει να υπάρχει ελλιπής στελέχωση.
• Το κράτος φροντίζει λοιπόν να μην εξυπηρετεί τα συμφέροντα του πολίτη και φυσικά να του παρέχει υπηρεσίες κατώτερες των φόρων που καταβάλλει, με αναμφίβολο αποτέλεσμα την υποβάθμισή του.
• Και όχι μόνο δεν εξυπηρετεί και δεν προασπίζεται τα συμφέροντα του πολίτη, αλλά φροντίζει να εκδικείται το σωστό και τον τίμιο. Με ποιόν τρόπο; Μα φυσικά όταν στο ταμείο θα του ζητηθεί να συνεισφέρει για αυτά που δεν φρόντισε να εισπράξει από τον ασυνεπή - πονηρό. Με λίγα λόγια πρόκειται για αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή στην υπερβολή του.
• Όταν ένας πολίτης νιώθει απροστάτευτος ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι από ανάγκη σκύβει το κεφάλι στις διαθέσεις οποιουδήποτε έχει δύναμη στα χέρια του, είτε εργοδότης είναι αυτός, είτε πολιτικός, είτε οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα έχει ο άλλος.
• Ξέρετε τι σημαίνει το σκύψιμο του κεφαλιού από ανάγκη; Καταστροφή για τη δημοκρατία, καταστροφή για τα δικαιώματα του εργάτη και του πολίτη, καταστροφή για τα ήθη και για την κοινωνία ολόκληρη.
• Το κράτος εξυπηρετεί την επιχειρηματικότητα. Και διευκρινίζω: Την επιχειρηματικότητα όχι του επιχειρηματία που επιχειρεί και προσπαθεί να προκόψει και να αναπτυχθεί με το σταυρό στο χέρι, του επιχειρηματία εκείνου που ακολουθεί τους νόμους, που καταβάλλει ΦΠΑ και εισφορές, του επιχειρηματία εκείνου που δεν παρανομεί (είτε γιατί δεν θέλει, είτε γιατί φοβάται) και δηλώνει όλους τους εργαζομένους του στο ΙΚΑ και όλα τα έσοδά του στην εφορία (ναι υπάρχουν και τέτοιοι).
• Σαν αποτέλεσμα της παραπάνω στήριξης της επιχειρηματικότητας, στρεβλώνεται και η αγορά και η κοινωνία. Οι επιχειρηματίες που το κράτος "στηρίζει" με την αναποτελεσματικότητά του - αδιαφορία του, δε διαθέτουν επιχειρηματική νοοτροπία, αλλά νοοτροπία καιροσκόπου - σπεκουλαδόρου. Αυτοί οι επιχειρηματίες δεν κάνουν καλό στην οικονομία της πατρίδας μας, γιατί δεν έχουν όραμα, ικανότητες και προοπτικές. Είναι θνησιγενείς οι επιχειρήσεις τους γιατί δε βασίζονται στην ικανότητά τους να επιχειρούν, αλλά στην ικανότητά τους να κρύβονται από τις αρχές εκμεταλλευόμενοι α) τη γενικότερη διαφθορά και β) την υπέρμετρη οκνηρία τους.
• Οι παραπάνω επιχειρηματίες μπορούν με τις τακτικές που ακολουθούν και ανταγωνίζονται τους άλλους επιχειρηματίες (αυτούς που λέγαμε ότι πάνε με το σταυρό στο χέρι - ή έστω είναι νομοταγείς από φόβο) και όχι απλά τους ανταγωνίζονται, αλλά έχουν τη δύναμη να τους αφανίσουν από την αγορά.
• Δεν αποτελεί στρέβλωση για την αγορά αυτό; Δεν είναι στρέβλωση για μία κοινωνία όταν τον πλούτο διαχειρίζονται άτομα χωρίς ήθος;

Σαν επίλογο θα εκφράσω την απαισιοδοξία μου για το μέλλον.

Γράφω σε τακτά διαστήματα για την κατάντια μας σαν κράτος κι έθνος. Γράφω για την αλλαγή νοοτροπίας που επιβάλλεται κλπ κλπ. Ο νεοέλληνας όμως είναι, δυστυχώς, ποτισμένος με ιδιαίτερα ποταπά αισθήματα με χειρότερο από όλα τον υπέρμετρο εγωισμό, τον οποίο δεν μπορεί από τη μία στιγμή στην άλλη να υπερνικήσει προς όφελος του κοινού καλού. Απόδειξη των λεγομένων μου δεν είναι άλλη από την απόλυτα εγωιστική - αυτιστική στάση που κρατάνε τα συνδικαλιστικά όργανα των Δ.Υ. (δείτε σχετική ανάρτησή μου πατώντας εδώ), τα οποία αφ' ενός μεν δεν αναγνωρίζουν τη συμβολή τους στη δημιουργία του προβλήματος, αφ' ετέρου δε ζητάνε θυσίες από όλους τους άλλους πλην των ιδίων.

Αν δεν καταπολεμήσουμε άμεσα τα πάθη μας, είναι βέβαιο ότι εξίσου άμεσα θα καταστραφούμε.

Βέβαια από τις στάχτες της καταστροφής ίσως κάτι καλύτερο γεννηθεί...