Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Η Μεγαλη Μεταβαση

Κατά την περίοδο από την επικράτηση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε όλη τη Μεσογειακή λεκάνη (και φυσικά στην Ελλάδα μας) μέχρι την τελική επικράτηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου και την υπογραφή του διατάγματος των Μεδιολάνων, η θρησκεία είχε γίνει κυριολεκτικά ένας συγκριτισμικός αχταρμάς.

 

Μέσα σε ένα κόσμο αμορφωσιάς (για τα μεγάλα φτωχά πλήθη που ζούσαν στο μεταίχμιο μεταξύ αναξιοπρεπούς σκλαβιας και εξαθλιωμένης ελευθερίας χωρίς την παραμικρή πρόνοια από το "κράτος"), άγνοιας και σφοδρής δεισιδαιμονίας, όλοι πιστεύανε σε όλα χωρίς καμία υπερβολή.
Πολλοί πιστεύανε ταυτόχρονα στο δωδεκάθεο των ελλήνων και των ρωμαίων, στους θεούς της Αιγύπτου, στο Μύθρα των περσών, στα μάγια και τις θυσίες των χαλδαίων, στα άστρα των βαβυλωνίων, στους Δρουίδες των κελτών στην ονειρομαντεία από τους τελμησείς, στην οιωνοσκοπία των φρυγών και στην πραγματικότητα δεν πίστευαν πουθενά. Σκοτάδι πνευματικό χωρίς καμία υπερβολή.

 

Η νοοτροπία του κόσμου, οι νόμοι της αυτοκρατορίας, ακόμα και οι ίδιοι οι αυτοκράτορες που ανακήρυσσαν τους εαυτούς τους Θεούς (!!!) ήταν κυριολεκτικά για κλάματα.
Ο ηθικός ξεπεσμός γενικευμένος. Η ιδιοτέλεια, οι μηχανορραφίες και οι σαρκικές ηδονές βρίσκονταν πρώτα και πάνω από όλα στην αξιακή κλίμακα, η δε ανθρώπινη ζωή (ειδικά των φτωχών και πολύ περισσότερο των δούλων) δεν είχε καμία απολύτως αξία. Για τα δικαιώματα των γυναικών καθώς και για την πρόνοια υπέρ φτωχών, αστέγων, ηλικιωμένων και ορφανών σε αυτόν τον καλά καμωμένο κόσμο απλά θα χαμογελάσω σαρκαστικά.

 

Οι αρένες (αμφιθέατρα) πλημμύριζαν από το αίμα των σκλάβων, των φυλακισμένων, των μονομάχων και των ζώων και ο "πολιτισμένος" κόσμος ζητωκραύγαζε στις κερκίδες. Αργότερα στο μενού της αρένας οι καλοί αυτοκράτορες - "θεοί" προσέθεσαν και αίμα χριστιανών, ο δε "θείος" Νέρωνας προσέθεσε και γυναικόπαιδα. Ο "πολιτισμένος" κόσμος παραληρούσε στις κερκίδες.

 

Εμφανίστηκε ο Χριστός και ο χριστιανισμός και ο κόσμος έχοντας γυρίσει από καιρό την πλάτη του στην αρχαία θρησκεία έτρεξε μαζικά στους κόλπους της νέας. Γιατί;

επειδή ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία που διδάσκει μεταξύ άλλων την αγάπη και την αγνότητα, την καλοσύνη, το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο και την ανεκτικότητα.επειδή , όσα κι αν μας λένε οι απολογητές της αρχαίας θρησκείας, ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία που εξυψώνει τον άνθρωπο δίνοντάς του το δικαίωμα να γίνει (κατά χάρην) όμοιος με το Θεό (!),επειδή ο χριστιανισμός δεν κρύβει τίποτα από τους πιστούς του (μυστικισμός) παρά αποκαλύπτει τα πάντα χωρίς καμία απολύτως διάκριση μεταξύ ιερατίου και πιστών.επειδή ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία που δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις στα μεταφυσικά θέματα που απ' την αρχή του κόσμου βασάνιζαν τους ανθρώπους στα οποία ποτέ δεν απάντησε ούτε η θρησκεία των αρχαίων ελλήνων ούτε κάποια άλλη,επειδή ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία που χαρίζει ελπίδα η οποία φωτίζει το αρχαίο Έρεβος και γκρεμιζει ολοκληρωτικά το φόβο,

 

Ο ανηλιαγος και ανέλπιδος Άδης στον οποίο κατέβηκε ο Οδυσσέας και συνάντησε μεταξύ άλλων και τη βασανισμένη ψυχή της μάνας του επικράνθη και κατηργήθη ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

 

Ακόμα και εν μέσω φοβερών και τρομερών -πνιγμένων σε ποτάμια αίματος- διωγμών (φυσικά οι απολογητές της αρχαίας θρησκείας θα μας πούν ότι πρόκειται για άλλον έναν "εβραϊκό" μύθο παραδίδοντας παραδείγματα από την παραϊστορία τους) μεγάλα πλήθη ομολογούσαν πίστη στον Ιησού Χριστό, γνωρίζοντας ότι τις επόμενες μέρες ή ακόμα και τις επόμενες ώρες θα έχαναν μαρτυρικά τη ζωή τους γι αυτήν τους την ομολογία.

 

Μέχρι την ημέρα που υπεγράφη το διάταγμα των Μεδιολάνων, διαθέτοντας ως μέσο "προσηλυτισμού" αποκλειστικά και μόνον τα λόγια του Ιησού Χριστού που μεταδίδονταν από στόμα σε αυτί στις υπόγειες κατακόμβες και φυσικά το ΔΙΧΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΗΡΩΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ των χριστιανών οι οποίοι μαρτυρούσαν στις "πολιτιστικές εκδηλώσεις" στις αρένες της αυτοκρατορίας μόνο και μόνο γιατί δεν έκαιγαν λιβάνι στον αυτοκράτορα "Θεό" (!!!), τα 2/5 του πληθυσμού της αυτοκρατορίας (κατά άλλους το 1/5 - κατ' άλλους το 1/2) είχαν ήδη πιστέψει ολόψυχα και φυσικά αβίαστα στον Ιησού Χριστό.
Όσοι από τον υπόλοιπο πληθυσμό μέχρι τότε φοβούνταν για τη ζωή τους, το διάταγμα της ανεξηθρησκείας και της παύσης των απ' αιώνων φρικτών διωγμών τους απελευθέρωσε και τους επέτρεψε επιτέλους να γίνουν κι αυτοί χριστιανοί.

 

Το παλιό, το κούφιο το ψεύτικο και το σάπιο πέθαναν οριστικά και αμετάκλητα.

 

Ο Ιουλιανός (4ος μ.Χ. αιώνας) ήταν οι τελευταίοι σπασμοί του πεθαμένου και η μοναδική σοβαρή, απελπισμένη και συνάμα γενναία αντίδραση στη μετάβαση από τον παλαιό κόσμο στον καινούριο. Κατόπιν και χωρίς κάποια αξιοσημείωτη αντίσταση - αντίδραση, η διαδικασία της παρακμής και του μαρασμού της εθνικής θρησκείας και του αρχαίου κόσμου συνεχίστηκε μέχρι κάθε τι που τον θύμιζε έσβησε οριστικά και αμετάκλειτα τον 6ο μ.Χ. αιώνα, ακριβώς όπως μία φωτιά που δεν έχει άλλα καύσιμα να κάψει.

 

Από τότε και μέχρι σήμερα (τουλάχιστον εδώ και 15 αιώνες), η "πατρώα" θρησκεία των ελλήνων δεν είναι άλλη από το χριστιανισμό.

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Je ne suis pas Charlie!

Οι αιώνες της αποικιοκρατίας, η επιβολή μέσω της ισχύος των όπλων, η απομύζηση κάθε φυσικού πόρου, η στυγνή εκμετάλλευση, οι πυρηνικές δοκιμές σε ξένες πατρίδες, η στήριξη εγκληματικών κυβερνήσεων και φυσικά η καταπίεση των λαών του τρίτου κόσμου από τις γνωστές και μη εξαιρεταίες αποικιοκρατικές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων φιγουράρει και η Γαλλία, εκδικούνται.
Στα μάτια μου η τουρκοκρατία φαντάζει σαν παράδεισος μπροστά σε αυτό που ζει η Αφρική κάτω από την μπότα της δύσης.
Δεν εκπλήσσομαι καθόλου λοιπόν. Μάλιστα θεωρώ την εκδικητική μανία της οποίας γινόμαστε μάρτυρες, εξαιρετικά ήπια!
Υπάρχει τεράστια συσσωρευμένη οργή. Τα γεγονότα του Παρισιού του 2005 μας το επιβεβαιώνουν. Ας μην ξεχνιόμαστε.
Μάλιστα πολλοί αρνούνται να συνδέσουν την άνοδο του ισλαμοφασισμού με τις συνθήκες που περιέγραψα παραπάνω. Εγώ θα διαφωνήσω. Στα μάτια μου ο συσχετισμός είναι ΑΜΕΣΟΣ.
Η δύση όμως κάνει ένα βασικό λάθος. Θεωρεί ότι η λύση στο πρόβλημα δε μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά ο πόλεμος. Δε μπορεί να αντιληφθεί ότι η ίδια είναι η γενεσιουργός αιτία του προβλήματος, το οποίο βέβαια δε λύνεται με βόμβες, αλλά με επίθεση αγάπης και φιλίας. Με την αποποίηση των προνομοίων που με αισχρό τρόπο έχει κλέψει από όλον τον υπόλοιπο κόσμο και τη δίκαιη μοιρασιά τους μεταξύ όλων.
Δυστυχώς όμως όπως έχω γράψει και παλαιότερα, ο δυτικός (τάχα μου χριστιανικός) πολιτισμός αδιαφορεί για τον πλησίον και κλείνει πόρτες και παράθυρα προκειμένου να διαφυλάξει τα κεκτημένα και να μην τα μοιραστεί με το διπλανό του που υποφέρει. Μάλιστα όχι μόνον αδιαφορεί αλλά ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΙΖΕΙ στην καταστροφή του συνανθρώπου του  (βλέπε ακάλυπτα CDS) με μοναδικό σκοπό την αποθέωση του αποκομιζόμενου κέρδους, δηλώνοντας ευθαρσώς ότι δεν υπάρχει πουθενά νόμος που να απαγορεύει την εκμετάλλευση του μαλάκα. Πέραν του φόβου να μην συμπιεστεί προς τα κάτω το δικό του βιοτικό του επίπεδο λόγω της μοιρασιάς με τον συνάνθρωπο που υποφέρει, φροντίζει ώστε να μην ανεβεί το βιοτικό επίπεδο του τελευταίου, προκειμένου να μην χάσει την ευκαιρία να τον εκμεταλλεύεται.
Στο μυαλό μου έρχεται το ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ του Οδυσσέα Ελύτη από το Άξιον Εστί...

"Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση".

Τέλος πρέπει να τονίσουμε ότι υπάρχει η σάτυρα και φυσικά η εκτροπή της.
Όλα έχουν ένα μέτρο.
Ακόμα και η σάτυρα.
Ο Charlie το είχε παραξηλώσει τόσο κατά των Μωαμεθανών, όσο και κατά των Χριστιανών.

Απλά οι πρώτοι δεν επιδεικνύουν την ανεκτικότητα που πρεσβεύει η θρησκεία των δεύτερων, ή η αδιαφορία των χλιαρών, καλοζωισμένων, μαλθακών (ανιστόρητων - άθεων - απολίτικων κλπ με άλφα στερητικό) πουρκουάδων που πέφτουν πλέον από τα σύννεφα.

Και ξέρεις και κάτι άλλο φίλε αναγνώστη;

Γιατί πρέπει να πάρω το μέρος του Charlie οπωσδήποτε;

Δεν ανέχομαι να με μπουκώνουν τα ΜΜΕ με fake συναίσθημα γαρνιρισμένο με παπαροϊδεολογικούς μανδύες της ελευθερίας του λόγου δήθεν. ΟΚ, φίλος του Ισλάμ δε δηλώνω (αλλά ούτε κι εχθρός - γνωρίζω αρκετούς Μωαμεθανούς που είναι πάντως μία χαρά παιδιά) και φυσικά καταδικάζω αυτό που έγινε, αλλά στην τελική who the fuck is Charlie; Καμία αυθεντία;

Τρίχες κατσαρές! Μία αγέλη διεστραμμένων σκιτσογράφων χωρίς ιερό και όσιο είναι που στο βωμό του ντόρου και της πρόκλησης προς όφελος της πώλησης, ισοπεδώνουν κυριολεκτικά ό,τι βρούν μπροστά τους.

Αναρωτιέμαι στο φινάλε: τι εστί ελευθερία του λόγου; Το περίιφημο μέτρο που μας δίδαξαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας (παν μέτρον άριστον) εξέλειψε;
Να δεις όμως ότι στη συνέχεια τα μέτρα που θα ληφθούν πανηγυρικά από την Ε.Ε. θα παραβιάζουν πλήθος από ανθρώπινα δικαιώματα και δε θα το κάνει θέμα κανένα ΜΜΕ (ο Charlie πολύ περισσότερο), μην τυχόν και μας ξυπνήσουν από τον ύπνο και το μούδιασμά μας. Η ειρωνεία είναι ότι χωρίς να έχουμε επί της ουσίας εμπλακεί ή να έχουμε ευθύνη, τα μέτρα αυτά θα αγγίξουν και τις δικές μας ζωές...
Je ne suis pas Charlie! Pas du tout!

Υ.Γ.
Αν κάποιοι κάποιοι νεκροί σήμερα είχαν αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, θα έπρεπε να έχουν επιλέξει για το λαό μας μία πορεία αξιοπρεπούς φτώχειας, παρά κολλεγιές (Ε.Ε.) με τους εμπόρους και τους δολοφόνους των εθνών. Σκεφτείτε το.

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ

Καλημέρα.

Διαβάζω διάφορα άρθρα αριστερά και δεξιά για τα προβλήματα, τις παθογένειες, τους "αδύναμους κρίκους" κλπ κλπ.

Ο κάθε αρθρογράφος εκφράζει την άποψή του, λέγοντας άλλος για το τραπεζικό σύστημα, άλλος για το συνδικαλισμό, άλλος για το δημόσιο και πάει λέγοντας.

Κατά την άποψή μου όλα τα παραπάνω καθώς και όσα δεν έχουν πέσει στην αντίληψή μου δεν είναι το πρόβλημα αυτό καθ' εαυτό. Όλα αυτά είναι συμπτώματα της αρρώστειας, αλλά όχι η ίδια η αρρώστια.

Η αρρώστια κατ' εμέ φίλες και φίλοι λέγεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (όπως αυτή έχει διαμορφωθεί και λειτουργεί σήμερα σε παγκόσμιο σχεδόν επίπεδο).

Αυτή η δημοκρατία του σήμερα, απέχει παρασάγγας από το πως θα έπρεπε να είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Πρόκειται πλέον για κάτι το απόλυτα διεστραμμένο. Δεν είναι ένας μηχανισμός που λειτουργεί - ως όφειλε - με βάση τη λογική, τους κανόνες (νόμους) και την ισονομία, την αξιοκρατία, την ανεκτικότητα και το σεβασμό.

Αυτή η δημοκρατία αδιαφορεί για το βασικό κύτταρό της, τον ΠΟΛΙΤΗ και όχι μόνο δεν προασπίζεται τα συμφέροντά του, όχι μόνο δε νοιάζεται για τη βελτίωση της προσωπικότητάς του, της ζωής του προκειμένου να τον αναβαθμίσει, αλλά τα περιορίζει και τα καταπατά συστηματικά, μηδενίζοντας την αξία του.

Αυτή η δημοκρατία δεν έχει φροντίσει να θέσει δικλείδες ασφαλείας για τον εαυτό της μέσω αξιολόγησης των λειτουργών της (και όχι μόνο).

Αυτή η δημοκρατία έχει αλωθεί από τα μεγάλα συμφέροντα, τα οποία ορίζουν χωρίς υπερβολή τις κινήσεις των κυβερνήσεων, οι οποίες, δρούν σαν έμποροι, σαν μεσίτες, σα λογιστές, αλλά σε καμία περίπτωση ως ηγέτες λαών.

Αυτή η δημοκρατία δε διαφέρει από το φασισμό και τη δικτατορία παρά μόνο στο όνομα.

Αυτή η δημοκρατία δε διαφέρει σε τίποτα από το καθεστώς του 1984 του Όργουελ.

Να το θεμελιώδες πρόβλημα της κοινωνίας μας και του κόσμου ολόκληρου. Να η αρρώστια. Να η πρωτογενής εστία του καρκίνου.
Να και η λύση!

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

ΠΕΡΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Καλησπέρα.

Πολύς λόγος γίνεται για την αξιολόγηση στο δημόσιο.

Αν θέλετε την άποψή μου, πρόκειται για κάτι το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.

Τη διαφορά βέβαια σε κάθε τι την κάνει πάντα ο τρόπος εφαρμογής και εκεί χωράει πολλή συζήτηση.

Στα 20 χρόνια που δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα, υπόκειμαι σε ετήσια αξιολόγηση και το θεωρώ ως αναφαίρετο δικαίωμα του εργοδότη μου. Τα συστήματα αξιολόγησης όμως δεν είναι όλα ίδια. Ένα σύστημα αξιολόγησης το οποίο θέτει ως δεδομένο ότι από έναν πληθυσμό εργαζομένων, ένα ποσοστό θα είναι οπωσδήποτε ανεπαρκείς (στη δε δεύτερη άσχημη αξιολόγηση να σε περιμένει απόλυση), ένα άλλο ποσοστό μέτριοι και ένα άλλο ποσοστό άριστοι (όπως αυτό που θα εφαρμοστεί στο δημόσιο), δε με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, για τον λόγο ότι, κατά την ταπεινή μου άποψη, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα κανένας από τους εργαζόμενους να μην είναι ανεπαρκής (αφού φυσικά έχουν προσληφθεί κατόπιν αξιολόγησης). Επιπλέον, επειδή ζούμε στην Ελλάδα κι έχουμε έλληνες πολιτικούς, θεωρώ πολύ πιθανό, η όποια αξιολόγηση να χειραγωγηθεί από την εκάστοτε κυβέρνηση, προκειμένου να προστατευθούν - βοηθηθούν οι "ημέτεροι". Να γίνει δηλαδή η αξιολόγηση α) άλλο ένα εργαλείο ρουσφετιού στα χέρια του πολιτικού προσωπικού, ή β) εργαλείο εκκαθάρισης - εκδίκησης των "ανεπιθυμήτων", όποια ιδιότητα κι αν έχουν αυτοί.

Η υπόθεση χρειάζεται βαθειά μελέτη, αντικειμενικότητα και διάλογο, τα οποία φυσικά δεν περίμενα από τους ελαφρόμυαλους έως και μισάνθρωπους πολιτικούς μας.


Σε συνέχεια του παραπάνω προβληματισμού, θέτω σε όλους σας και τον ακόλουθο:

Με ποιό κριτήριο και με ποιά αξιολόγηση μπλέκει η νομοθετική εξουσία (βουλή) στα χωράφια της εκτελεστικής εξουσίας  (κυβέρνηση) με την τοποθέτηση εκλεγμένων βουλευτών σε υπουργικούς θώκους, αντί να τοποθετούνται άνθρωποι ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΙ που έχουν φάει τα νιάτα τους και τα μάτια τους πάνω στα συγκεκριμένα αντικείμενα; Με ποιές γνώσεις επί του αντικειμένου θα μπορέσει ο κάθε άσχετος (και πολλές φορές χωρίς εργασιακή εμπειρία) βουλευτής να επιτελέσει έργο και μάλιστα σε πλήθος υπουργείων, αφού είναι σύνηθες διάφοροι βουλευτές να αναλαμβάνουν δύο και τρία υπουργεία - ακόμα και μέσα στη διάρκεια της ίδιας τετραετίας; π.χ. πως είναι δυνατόν να έχουμε υπουργό ναυτιλίας έναν δικηγόρο, παιδείας έναν συνταγματολόγο, υγείας έναν έμπορο κλπ;

Από την άλλη μεριά, πως συνέβη και έσπασε η παράδοση στο υπουργείο οικονομικών με την τοποθέτηση αρχικά του κου Στουρνάρα και εν συνεχεία του κου Χαρδούβελη; Μπορεί αυτοί οι δύο άνθρωποι να μην μου αρέσουν προσωπικά για τους χψ λόγους, αλλά η επιλογή είναι εξαιρετικά προσεγμένη. Σχεδόν άριστη. Και οι δύο είναι άνθρωποι του χώρου της οικονομίας, με τεράστια εμπειρία και γνώσεις. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ λοιπόν είναι κατάλληλοι άνθρωποι για τη συγκεκριμένη δουλειά. Τελεία και παύλα.

Γιατί όμως το παραπάνω παράδειγμα να αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα; Γιατί όσο θυμάμαι τον εαυτό μου τα υπουργεία μοιράζονται σαν λάφυρα στους βαρόνους των δύο "κομμάτων εξουσίας"; Όλοι γνωρίζουμε την απάντηση στο ερώτημα, κανένας όμως δε συζητάει ανοικτά για το γεγονός.

Προκειμένου να επισημάνω το μέγεθος της ανευθυνότητας στην επιλογή των υπουργών κατά το παρελθόν έως και σήμερα, αναφέρω ενδεικτικά τα ονόματα βουλευτών που έχουν διατελέσει υπουργοί παιδείας (και αναφέρομαι συγκεκριμένα στην παιδεία επειδή αποτελεί την κορυφή των προσωπικών μου προτεραιοτήτων και πιστεύω ότι θα έπρεπε να αποτελεί το ίδιο για κάθε σοβαρό κράτος που ενδιαφέρεται για το μέλλον των πολιτών του) και ακριβώς δίπλα τις ιδιότητές τους...

Αριστόβουλος Σπηλιωτόπουλος: "Επικοινωνιολόγος".
Γεώργιος Παπανδρέου: Κοινωνιολόγος - "Διανοητής".
Αντώνης Τρίτσης: Αρχιτέκτων.
Γεώργιος Ράλλης: Δικηγόρος, υιος δοσίλογου κατοχικού πρωθυπουργού.
Γεώργιος Σουφλιάς: Πολιτικός μηχανικός.
Γεράσιμος Αρσένης: Οικονομολόγος - "Τσάρος".
Λευτέρης Βεριβάκης: Νομικά και Πολιτικές - οικονομικές επιστήμες.
Ιωάννης Βαρβιτσιώτης: Δικηγόρος, γόνος πολιτικής οικογενείας από το 1850.
Μαριέττα Γιαννάκου Κωτσίκου: Νευρολόγος - Ψυχίατρος.
Πέτρος Ευθυμίου: Εκπαιδευτικός - Δημοσιογράφος.
Απόστολος Κακλαμάνης: Δικηγόρος.
Κώστας Σιμήτης: Οικονομολόγος.
Ευριπίδης Στυλιανίδης: Δικηγόρος.
Άννα Διαμαντοπούλου: Πολιτικός Μηχανικός.
Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος: Πολιτικός Επιστήμων.
Ανδρέας Λοβέρδος: Συνταγματολόγος.

Αφού λοιπόν ΟΡΘΩΣ θα αξιολογούνται στο εξής οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, πρέπει και οι Υπουργοί οι οποίοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά Δημόσιοι Υπάλληλοι κι αυτοί (και μάλιστα παχυλά αμοιβόμενοι), να αξιολογούνται και μάλιστα ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΑ, τόσο ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ (για να δούμε αν κατέχουν τα απαραίτητα προσόντα), όσο και ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ της θητείας τους, όσο και στο ΤΕΛΟΣ αυτής (προκειμένου να διατηρήσουν ή να χάσουν το δικαίωμα συμμετοχής τους σε επόμενες κυβερνήσεις).

Παράλογο; Δε νομίζω!

Απαραίτητο; Προσωπικά πιστεύω πως ναι.

Απίθανο; Ανάλογα τη θέληση.