Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011

Για ποιά Δημοκρατία μιλάμε; ΙΙΙ






Εταιρεία του Βαλυράκη σύμβουλος του ΟΠΑΠ

Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Σαν μυστικό, που σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να αποκαλύψει, κρατούσε πριν από λίγο καιρό στη Βουλή ο υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Γιώργος Νικητιάδης το όνομα του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ που κατέχει επισήμως εταιρεία ασφαλιστικών συμβούλων, η οποία επί 25 συνεχόμενα έτη υπογράφει συμβάσεις παροχής υπηρεσιών με την ΟΠΑΠ Α.Ε.

Το πολιτικό γραφείο του βουλευτή και η εταιρεία «Δυναμικών συμβούλων» συστεγάζονται
Αν το αποκάλυπτε, θα ήταν αναγκασμένος να αναφερθεί στον πρόεδρο της Επιτροπής της Βουλής, που διερευνά το σκάνδαλο της Siemens, Σήφη Βαλυράκη. Η εταιρεία έχει τον ίδιον και τους δύο του γιους ως μόνους εταίρους, ενώ έχει ακριβώς την ίδια διεύθυνση με το πολιτικό γραφείο του βουλευτή Χανίων.

Ας δούμε, όμως, τι περιλαμβάνει το νέο επεισόδιο στο νεοελληνικό πολιτικό δίλημμα «νόμιμο ή ηθικό;». Τον περασμένο Μάρτιο ο Χρ. Μαρκογιαννάκης με ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων ζητούσε να πληροφορηθεί αν η εταιρεία Brodyn έχει υπογράψει συμβάσεις με την ΟΠΑΠ Α.Ε., ενώ ζητούσε να κατατεθούν στη Βουλή οι συμβάσεις της εταιρείας, χωρίς την παραμικρή αναφορά σε ονόματα φυσικών προσώπων.

Απάντηση δεν πήρε και τον Μάιο επανήλθε με το ίδιο αίτημα. Σύμφωνα με τα πρακτικά, ο Γ. Νικητιάδης, όταν πήρε θέση επί του θέματος, είπε, μεταξύ άλλων, ότι η ΟΠΑΠ Α.Ε. είναι επιχείρηση εισηγμένη στο Χρηματιστήριο, δεν είναι υποχρεωμένη να δημοσιοποιεί τις συμβάσεις της, κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει ζημιές, και ουσιαστικά απάντησε χωρίς ν' απαντήσει και χωρίς να συνυπολογίσει το γεγονός ότι βασικός μέτοχος στην ΟΠΑΠ Α.Ε. είναι το ελληνικό Δημόσιο.

Επέκταση σύμβασης

Οπως, όμως, αποκαλύπτει σήμερα η «Ε», η ΟΠΑΠ Α.Ε. έχει συνεχόμενες συμβάσεις επί 25 χρόνια με την εταιρεία Brodyn ΕΠΕ. Η εταιρεία παρείχε στην ΟΠΑΠ Α.Ε. συμβουλευτικές υπηρεσίες επί ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών θεμάτων.

Το 2010 και ενώ ο Γ. Σπανουδάκης είχε ήδη αναλάβει τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της ΟΠΑΠ Α.Ε., η σύμβαση με την Brodyn ΕΠΕ όχι μόνο ανανεώθηκε αλλά και επεκτάθηκε στο ζήτημα της διαχείρισης των ασφαλιστικών του προσωπικού τής ΟΠΑΠ σε επίπεδο πρόσθετης ασφαλιστικής κάλυψης, ύψους περίπου 2,5 εκατ. ευρώ.

Πληροφορίες, μάλιστα, αναφέρουν ότι ο συγκεκριμένος διαγωνισμός, στον οποίον πήραν μέρος άλλες τρεις εταιρείες, δεν είχε καν δημοσιοποιηθεί.

Το πλήρες όνομα της εταιρείας στα ελληνικά είναι «Δυναμικοί μεσίτες ασφαλίσεων και αντασφαλίσεων -εταιρεία περιορισμένης ευθύνης» και στα αγγλικά «Broker Dynamics - Insurance and reinsurance brokers L.Τ.D.» (Brodyn L.Τ.D.). Σύμφωνα με ΦΕΚ του 2007 μόνοι εταίροι είναι το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Σήφης Βαλυράκης και οι δυο γιοι του. Στα αποτελέσματα χρήσης του 2006, παρά το δημόσιο χρήμα που έμπαινε στα ταμεία της, παρουσίασε ζημιές της τάξεως των 40.000, ενώ την προηγούμενη χρονιά, το 2005, είχε ζημιές άλλες 62.000 ευρώ.

Και όχι μόνον αυτό, αλλά, σύμφωνα με την έρευνα της «Ε», προκύπτει και μία σύμπτωση(;). Η έδρα της εταιρείας Brodyn ΕΠΕ είναι στη λεωφόρο Συγγρού 40-42, στην Αθήνα.

Στο ίδιο κτήριο βρίσκεται και ένα από τα δύο πολιτικά γραφεία του Σήφη Βαλυράκη. Το δεύτερο βρίσκεται στα Χανιά της Κρήτης. Σε όλη αυτή την υπόθεση δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια παρανομία της εταιρείας.

Είναι σαφές, άλλωστε, ότι το γεγονός πως η εταιρεία στελέχους του ΠΑΣΟΚ που διερευνά το σκάνδαλο Siemens λαμβάνει κρατικά χρήματα εδώ και 25 χρόνια από την ΟΠΑΠ Α.Ε., δεν δημιουργεί εμφανή νομικά ερωτήματα. Αλλωστε και στην επίσημη ιστοσελίδα του αναφέρεται: «Από το 2004 δραστηριοποιείται στον ιδιωτικό τομέα, διευθύνοντας τον οικογενειακό όμιλο εταιρειών διαχείρισης κινδύνων και ασφαλιστικών εργασιών».

Και επί υφυπουργίας

Το θέμα που εγείρεται είναι κατά βάση ηθικό, καθώς η εταιρεία Brodyn παρέχει τις υπηρεσίες της στην ΟΠΑΠ εδώ και 25 χρόνια. Αρα τις παρείχε ακόμα και το διάστημα 1985-1988, κατά το οποίο ο Σήφης Βαλυράκης διετέλεσε υφυπουργός Αθλητισμού, χωρίς να φέρεται επισήμως ως εταίρος του «οικογενειακού ομίλου» Brodyn.

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι τόσο για τον Χρ. Μαρκογιαννάκη, που έθεσε ακροθιγώς το θέμα στη Βουλή, όσο και για άλλους τρεις πρώην υπουργούς έχει κατατεθεί πρόταση 108 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ για σύσταση προκαταρκτικής επιτροπής, που θα διερευνήσει τις τυχόν ευθύνες τους στο ίδιο σκάνδαλο.

Η πρόταση αναμένεται να συζητηθεί αύριο Πέμπτη στη Βουλή. Οι άλλοι τρεις υπουργοί είναι οι Αν. Μαντέλης και Α. Τσοχατζόπουλος από το ΠΑΣΟΚ και Γ. Αλογοσκούφης και Χρ. Μαρκογιαννάκης από τη Ν.Δ. Οι δύο τελευταίοι αντιμετωπίζουν κατηγορίες για απιστία. Ο τελευταίος ήταν αυτός που παρέλαβε το προβληματικό σύστημα ασφαλείας C4Ι.

kkyr@enet.gr

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΥΣΗΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Ένας από τους πλέον σεβαστούς μητροπολίτες, ο Μεσογαίας Νικόλαος λέει για την καύση νεκρών απλά και κατανοητά πράγματα.

«Μόλις ο άνθρωπος πεθάνει, το σώμα του γίνεται λείψανο. Τότε αυξάνει και ο σεβασμός μας σ΄αυτό. Το λείψανο αποτελεί την ανάμνηση μιας ιερουργίας που μέσα του επιτελείτο - της σωτηρίας της ψυχής- και την υπόμνηση μιας άλλης που τώρα "αγνώστως" συνεχίζεται έξω από αυτό- της δόξης της ψυχής. Το σώμα δεν περιμένει την καταστροφή του, αλλά την "ετέρα μορφή του"(Μάρκ. ιστ΄12), την αναμόρφωσή του "εις το αρχαίον κάλλος". Αυτή είναι η αιτία που η Εκκλησία προσεγγίζει το σώμα με ιδιαίτερο σεβασμό και αισθήματα ιερά. Δεν καίμε τους ναούς, πολλώ δε μάλλον τους έμψυχους ναούς.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το σώμα είναι κάτι που δεν εγγίζεται και στο οποίο αρνούμεθα κάθε παρέμβαση. Το σώμα είναι το υποκείμενο στη φθορά στοιχείο του ανθρώπου Η φυσική φθορά είναι η ισχυρότερη ίσως υπόμνηση της πτωτικής μας φύσεως. Κάθε βίαιη κίνηση που συνηγορεί στη συρρίκνωσή του, προσβάλλει και την ψυχή. Για τον λόγο αυτό, στο σώμα παρεμβαίνουμε μόνο θεραπευτικά, αναστέλλοντας την εξέλιξη της φθοράς, όταν και όδο μπορούμε. Η διαδικασία της πρέπει να είναι εντελώς φυσική και ποτέ εξαναγκασμένη. Την αναλαμβάνει μόνον ό Θεός μέσα από τις συνθήκες που ο ίδιος προνοεί ή η φύση μέσα από την ευθύνη που της έχει ανατεθεί. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος που η Εκκλησία μας αρνείται την καύση των νεκρών. Αφήνει στη φύση να αναλάβει την ευθύνη της φθοράς του σώματος. Δεν το καίει, αλλά το αφήνει να σβήσει. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που η φύση επιτρέπει να μείνει κάποιο υπόλειμμα, αυτό έχει το λόγο του. Όταν και η φύση αρνείται την ολοσχερή διάλυσή του ανθρωπίνου σώματος, τότε η νομοθετημένη καύση του δεν είναι πράξη επιλήψιμης βίας;

Οι νεκροί δεν είναι "πεθαμένοι" αλλά κεκοιμημένοι. Τοποθετούνται με σεβασμό στον τάφο, στραμμένοι προς ανατολάς με την προσδοκία της αναστάσεώς τους. Η Εκκλησία συνειδητά αρνείται τον όρο "νεκροταφεία" και επιμένει στον όρο "κοιμητήρια". Και το κάνει αυτό όχι για λόγους ψυχολογικού -για να μην αγριεύουμε- αλλά για λόγους καθαρά πνευματικούς: νεκρός δεν σημαίνει τελειωμένος (που έχει τελειώσει) αλλάτετελειωμένος (που έχει τελειωθεί). Τέλος δεν σημαίνει λήξη, αλλά τελείωση. Τα οστά των νεκρών αποτελούν ανάμνηση της παρελθούσης ζωής τους, ενθύμηση της παρούσης καταστάσεως τους, αλλά και υπόμνηση της μελλούσης προοπτικής μας. Αυτά με κανένα νόμο δεν καίγονται.

Η Εκκλησία δεν τιμά το σώμα και χωριστά την ψυχή, αλλά τον σύνδεσμο των δυό, τον άνθρωπο ως όλον. Στον κίνδυνο να ξεχαστεί ο άνθρωπος, επειδή δεν φαίνεται η ψυχή του, διατηρούμε το σώμα, που δεν μας την θυμίζει μόνο όταν λειτουργεί αλλά και όταν απλά υπάρχει. Η οριστική καταστροφή του σώματος, η καύση του, δεν είναι καύση νεκρού ανθρώπου -κάτι που καίγεται - αλλά προσπάθεια καύσης της ζωντανής ψυχής του, κάτι που δεν καταστρέφεται.

Η ψυχή ζει. Αυτό φαίνεται από το ότι τα λείψανα έχουν ζωή όχι βιολογική βέβαια αλλά κάποιας μορφής πνευματική, που όμως διαπιστώνεται. Όταν έχουμε άτομα που η βίωσή τους της πνευματικής πραγματικότητος ήταν τόσο έντονη ώστε και από τότε που ζούσαν εν χρόνω την παχύτητα αυτού του κόσμου, αυτά να λειτουργούν στις συχνότητες του άλλου, τότε ο θάνατός τους είναι κοίμηση που αποτυπώνεται στα λείψανά τους. Είναι πολύτιμη εμπειρία της Εκκλησίας, διαρκώς επαληθευόμενη, ότι πλείστα όσα εξ αυτών εμφανίζουν ιδιάζουσα χάρι. Είναι γνωστό ότι συχνά τα λείψανα των αγιορειτών μοναχών αλλά και των άλλων εξαγιασμένων ανθρώπων που η ζωή τους τίμησε το σώμα και η ψυχή τους φανέρωσε μεγαλύτερη ευρωστία και ζωτικότητα από αυτό, διατηρούν μια εντυπωσιακή ευκαμψία για ώρες μετά θάνατον. Δεν κοκαλώνουν!

Αλλά και η αποδεδειγμένη ευωδία, το κέρινο χρώμα τους, η θαυματουργική χάρι τους ή η φυσική αφθαρσία ολόσωμων αγίων, στοιχεία ασυνήθη και φυσικώς ανεξήγητα, είναι αναμενόμενα φαινόμενα της πνευματικής πραγματικότητος. Αυτά τα λείψανα, για την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση και συνείδηση, αποτελούν περιουσία πολυτιμότερη και από τη διδασκαλία της θησαυρούς αναγκαιότερους και από τα σκεύη της. Στα λείψανα των μαρτύρων της εδράζονται οι άγιες τράπεζες της. Αν αυτά κάψει θα έχει ήδη θυσιάσει τα ιερά θυσιαστήριά της θα έχει καταστρέψει τα ζωτικά σπλάχνα της.

Αν μας ρωτούσαν πως θα προτιμούσαμε να φύγει απ΄αυτόν τον κόσμο κάποιος δικός μας: από εγκεφαλική αποπληξία, από καρδιακή ανακοπή, με παραμορφωτικά εγκαύματα, ή να αποτεφρωθεί από ανάφλεξη και πυρκαγιά, έχω την εντύπωση πως ο τραγικότερος τρόπος θα ομολογούσαμε πως είναι ο τελευταίος.

Είναι φυσικό στον άνθρωπο, όταν αποχαιρετά τον άνθρωπό του, να θέλει να αντικρύσει για τελευταία φορά την οικεία σ΄αυτόν όψη και όχι το αποτρόπαιο κατάντημά του σε απάνθρωπη, ανοίκεια και απρόσωπη στάχτη. Η λεπτή αγάπη των στιγμών εκείνων εκφράζεται ως ανάγκη να αγκαλιάσει κανείς, να φιλήσει, να χορτάσει το βλέμμα του, να εκδηλωθεί τρυφερά πάνω στο άψυχο σώμα. Αν μας πληγώνει η βία της φύσεως, πώς εμείς επιλέγουμε τη βία του αυτεξουσίου μας; Όταν κάτι είναι πολύτιμο και το χάνουμε, προσπαθούμε να κρατήσουμε όσο περισσότερο απ΄αυτό μπορούμε. Ποτέ δεν νομοθετούμε τη βίαιη μείωση του τελευταίου ανεκτίμητου υπολείμματός του.

Η απόφαση ότι δεν έχουμε χώρο στα κοιμητήριά μας ισοδυναμεί με προσβολή. Αν δεν έχουμε, να δημιουργήσουμε χώρο. Η αγάπη δημιουργεί και χώρο και προϋποθέσεις. Η χρηστική ανάγκη ποτέ δεν είναι ουσιαστική και πάντα πιστοποιεί τη στενότητα του καρδιακού χώρου. Η ανάγκη του σεβασμού είναι πολύ μεγαλύτερη γι΄αυτόν που τον εκχωρεί παρά γι΄αυτόν που αποδέχεται.

Έτσι που βαδίζει η κοινωνία μας δεν θα έχει μόνον έλλειψη χώρου, αλλά και ανθρώπους δεν θα βρίσκει για να θάψουν, ίσως και να κάψουν, τους νεκρούς της. Στο απέραντο γηροκομείο του "πολιτισμένου" κόσμου μας, όπου οι νέοι τείνουν να γίνουν πολύ λιγότεροι από τους ηλικιωμένους και οι γεννήσεις πολύ πιο σπάνιες από τους θανάτους, θα υπάρχουν νεκροί και όχι νεκροθάφτες. Αντί να ενδιαφέρεται η κοινωνία μας για την αρχή της ζωής, π.χ. το δημογραφικό πρόβλημα, υπεραπασχολείται με το τέλος, την καύση. Η ίδια νοοτροπία που αποφεύγει, τη γέννηση, δηλαδή τη ζωή, αυτή που απορρίπτει και τους γέρους, αυτή που προτείνει την ευθανασία, αυτή που η ίδια δεν αντέχει και τους νεκρούς αρνείται τη δημιουργία και επιλέγει την καύση. Αυτή υπογράφει το οριστικό τέλος του τέλους το τέλος του σκοπού το τέλος του ανθρώπου.

Η κοινωνία με την καύση των νεκρών προσυπογράφει το δικό της τέλος. τον μηδενισμό της. Μια κοινωνία που δεν αντέχει τον άνθρωπο ούτε στην ασθένειά του, ούτε στην αδυναμία του, ούτε στον θάνατό του, μια κοινωνία που καίει τους νεκρούς της, μια κοινωνία που καταστρέφει και την ανάμνηση της ζωής και την ενθύμηση των μελών της -αυτό είναι τα λείψανα- μια κοινωνία που κάνει την αρχή του ανθρώπου τεχνητή και μηχανική και το τέλος του οριστικό και αμετάκλητο, μια κοινωνία που αρνείται την πνοή του αιώνιου και εγκλωβίζεται στην ασφυξία του εφήμερου, τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η κοινωνία με τη ζωή; Ακόμη και οι άθεοι υπογράμμιζαν την ανάμνηση των επίγειων θεών τους με ταριχεύσεις των σωμάτων τους (περίπτωση Λένιν) ή όπου αυτό δεν ήταν δυνατόν με κατασκευές αγαλμάτων και ψεύτικων ομοιωμάτων.

Κατόπιν τούτων, δεν είναι ότι δεν της επιτρέπεται, αλλά η Εκκλησία αδυνατεί και αρνείται να δεχθεί μια απλά χρηστική και καθόλου πειστική λύση ελάσσονος πρακτικής βαρύτητος και να θυσιάσει το βίωμα του σεβασμού της στη θεϊκότητα του προσώπου του κάθε ανθρώπου, πολλώ μάλλον του ανθρώπου που αυτή βάφτισε στη κολυμβήθρα της τιμώντας ταυτόχρονα και την ψυχή και το σώμα του. Το μείζον δεν μπορεί να υποταχθεί στο έλασσον. Είναι αδύνατον όποιος πιστεύει στην Εκκλησία και αποδέχεται την πρόταση ζωής της, όποιος ζει την πραγματικότητα της ψυχής, όποιος σέβεται τον άνθρωπο να μην τιμά και το σώμα. Το σώμα χρήζει μεγαλύτερης τιμής και σεβασμού από την κοινωνία μετά θάνατον απ' όση περιποίηση και προστασία δέχθηκε από τον ίδιο τον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της ζωής του.»

ΠΗΓΗ: Το αληθiνό blog

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011

Χαρτιά που κάψαμε - Πόρτες που κλείσαμε.

Η Ρωσία έδινε δάνειο, η Ελλάδα αδιαφόρησε (ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία)


Η Ρωσία ήταν έτοιμη από τις αρχές του 2010 να παράσχει δάνειο με ευνοϊκούς όρους και η Ελλάδα αδιαφόρησε, δήλωσε στην «Ε», λίγο μετά την επανεκλογή του στην προεδρία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας, ο Ιβάν Σαββίδης, βουλευτής της Κρατικής Δούμας, επικεφαλής της 5ης Περιφέρειας του ΣΑΕ και «τσάρος του Ροστόφ», στις όχθες του Δον.

Ο Ιβάν Σαββίδης μιλάει στον ανταποκριτή της «Ε», Θ. Αυγερινό
«Ηρθε ο Παπανδρέου στη Ρωσία πέρυσι τον Φεβρουάριο, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθε. Ο ηγέτης της Ρωσίας ήταν έτοιμος να δώσει 25 δισ. ευρώ, δεν έχω λόγο να μην το πω δημοσίως, γιατί έχω ο ίδιος γνώση του ζητήματος. Και ήταν μάλιστα έτοιμος να τα δώσει ως πρώτη δόση βοήθειας στην Ελλάδα, όμως, δυστυχώς... Ηταν δάνειο με χαμηλό επιτόκιο, οι λεπτομέρειες δεν έχουν πια σημασία, αφού προφανώς οι Αμερικανοί, το ΔΝΤ και η Ε.Ε. είπαν όχι. Τότε γιατί ήρθε στη Μόσχα ο Παπανδρέου; Για να δει ο ελληνικός λαός ότι συναντιέται με τον Πούτιν;», μας είπε με πάθος ο Ι. Σαββίδης, που διαμαρτύρεται ότι οι ελληνορωσικές σχέσεις είναι τόσο παγωμένες, όσο ποτέ τα τελευταία 20 χρόνια.

«Ηταν έτοιμος»

«Δεν είναι μυστικό ότι εγώ κανόνισα την κατ' ιδίαν συνάντηση, ζητήθηκε η βοήθειά μου από την ελληνική πλευρά. Το πρωί συναντήθηκα με τον Παπανδρέου στην Κρατική Δούμα, μείναμε οι δυο μας με τον μεταφραστή και του είπα ότι δεν χρειάζεται να προβληματίζεται για τίποτε, ότι ο Πούτιν έχει καλή και θετική διάθεση, γι' αυτό και θα προτείνει να μείνουν μόνοι τους κι εφόσον δώσει κι αυτός τη συγκατάθεσή του, μπορεί να του θέσει οποιοδήποτε ζήτημα θεωρεί χρήσιμο. Ηταν έτοιμος να ακούσει τα πάντα», υποστήριξε ο κ. Σαββίδης, υπογραμμίζοντας ότι η συνομιλία κράτησε τελικά μόλις 20 λεπτά και λίγο αργότερα ενημερώθηκε από το Κρεμλίνο «ότι κατά τη διάρκειά της ο Παπανδρέου ουσιαστικά δεν έκανε απολύτως καμία ερώτηση, αλλά μιλούσε για τα οικολογικά προβλήματα της Ελλάδας».

«Γιατί ήρθατε;»

Σύμφωνα με τον ηγέτη των ομογενών της Ρωσίας, ο Β. Πούτιν είχε νωρίτερα σε ένδειξη καλής θέλησης ορίσει ως υπεύθυνο για την υλοποίηση των διμερών συμφωνιών τον Ιγκορ Σέτσιν, «έναν από τους ισχυρότερους αντιπροέδρους της ρωσικής κυβέρνησης, ο οποίος επιβλέπει ολόκληρο το ενεργειακό σύμπλεγμα και τη βαριά βιομηχανία μηχανοκατασκευών».

Αυτό σήμαινε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για άμεση συμφωνία και επιτάχυνση των διαδικασιών, όμως η Ελλάδα δεν έδειξε καμία διάθεση και «το ίδιο βράδυ πήγα στο προεδρικό ξενοδοχείο "Πρέζιντεντ" όπου έμενε ο Παπανδρέου, και τον ρώτησα: Πείτε μου σας παρακαλώ, γιατί ήρθατε και γιατί χρειαζόταν η κατ' ιδίαν συνάντηση, γιατί μου ζητήσατε βοήθεια, για να με δυσφημήσετε;».

Κατά τις εκτιμήσεις του ομογενή πολιτικού, «η αντίδραση που ακολούθησε είναι πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση» και έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η πρόσφατη αναβολή της προγραμματισμένης για τις 5 Ιουλίου επίσκεψης Λαμπρινίδη στη Μόσχα, έπειτα από ρωσική πρωτοβουλία και με διατύπωση πρωτοφανών αιχμών για έλλειψη περιεχομένου στις διμερείς επαφές.

Σύμφωνα με τον Ι. Σαββίδη, το Κρεμλίνο ζήτησε να εξηγηθεί στον πρωθυπουργό ότι θα μπορούσε να ζητήσει οποιαδήποτε διευκόλυνση ήθελε, έστω και τηλεφωνικά, από τον Β. Πούτιν, γι' αυτό και αργότερα προτάθηκε να χορηγηθεί δάνειο, «που θα πληρωθεί εν μέρει με κρατικές δεσμεύσεις και εν μέρει με αγροτικά προϊόντα», έτσι ώστε να υλοποιηθεί το συμβόλαιο αγοράς τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού από τη Ρωσία, όμως και η πρόταση αυτή απορρίφθηκε.

Οι ελληνικές επιλογές οδηγούν, κατά τον Ι. Σαββίδη, στη σταδιακή μεγιστοποίηση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, καθώς «στο φόντο μιας Ελλάδας που αδυνατίζει και όλο και περισσότερο αποστρέφει το πρόσωπό της από τη Ρωσία, όλο και ενεργότερα η τουρκική οικονομία συνεταιρίζεται με τη ρωσική και η Τουρκία ισχυροποιείται», εξέλιξη, που «θα είναι το χειρότερο έγκλημα για πολλές χιλιετίες. Και τότε δεν θα μπορούμε πλέον τίποτε να διορθώσουμε».

avgerinos@ellada-russia.gr

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011

O Steve Forbes μιλά για την Ελλάδα

ΠΗΓΗ: Newsit

Ο μεγαλοεπιχειρηματίας Steve Forbes και αρχισυντάκτης στο Forbes.com κάτω από αυτό τον τίτλο εξηγεί γιατί η χώρα μας είναι χρεοκοπημένη αντί να είναι η Ελβετία των Βαλκανίων.


Το αρχικό του σχόλιο είναι: "Δεδομένης της πλούσιας εμπορικής κληρονομιάς της στη Μεσόγειο, η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι το Χονγκ Κονγκ, η Σιγκαπούρη, η Ελβετία των Βαλκανίων. Οι Έλληνες μετανάστες και οι απόγονοί τους έχουν καταγράψει μεγάλες επιχειρηματικές επιτυχίες στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία, στον Καναδά και αλλού. Ωστόσο, η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη, οικονομικά και πολιτικά".

Ο επιχειρηματίας με παγκόσμια εμβέλεια γράφει πόσο τον εξόργισαν με την αδιαφορία τους οι Έλληνες πολιτικοί:''πρόσφατα συμμετείχα στο συνέδριο "Greek Power Summit 2011 - Helping Greece Rebuild", το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα.
Σας παραθέτω ένα μικρό περιστατικό που τονίζει το πόσο ανίδεη και ανεύθυνη έχει γίνει η ελληνική κυβέρνηση.
Το μεγαλύτερο μέρος των συμμετεχόντων στο συνέδριο ήταν επιχειρήσεις και στελέχη του χρηματοοικονομικού κλάδου που ήταν είτε Έλληνες μετανάστες είτε ελληνικής καταγωγής.
Πήγαν στην Αθήνα για να μελετήσουν τις επενδυτικές ευκαιρίες και να προσφέρουν προτάσεις για το πώς να αναβιώσει η ελληνική οικονομία.
Αυτά τα στελέχη διαχειρίζονται επιχειρηματικά και οικονομικά assets ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ωστόσο, η κυβέρνηση συμπεριφερόταν σαν να μην ήταν κάτι τέτοιο.Σίγουρα, η κατάσταση ήταν αμφιλεγόμενη, ωστόσο θα πίστευε κανείς ότι κάποιοι από τους κορυφαίους υπουργούς -ή τουλάχιστον υψηλόβαθμα στελέχη των υπουργείων- θα έβρισκαν λίγα λεπτά για να έρθουν σε επαφή με αυτά τα σημαντικά στελέχη και επιχειρηματίες.Ούτε κατά διάνοια.Κανένας από το γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας ή του πρωθυπουργού δεν πέρασε ούτε για να μας πει ένα "γεια".Το ίδιο και από το υπουργείο Οικονομικών.Και οι ηγέτες της υποτιθέμενης συντηρητικής αντιπολίτευσης; Εξαφανισμένοι'.

Μάλιστα στο συνέδριο παρευρέθηκε ο Krzysztof "Chris" Walenczak, ο Πολωνός υφυπουργός Οικονομικών και ο άνθρωπος που υπήρξε επικεφαλής του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων της χώρας για τα τελευταία δύο χρόνια.
Αυτός και η ομάδα του έχουν εντυπωσιάσει παρατηρητές από όλον τον κόσμο.
Ο Chris μοιράστηκε μαζί μας εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πτυχές για το πώς η Πολωνία κατάφερε να πουλήσει επιτυχώς 500 επιχειρήσεις, ενώ υπάρχουν σχέδια για πώληση άλλων 300 σχετικά σύντομα.
Όμως, ούτε ένας άνθρωπος από την ελληνική κυβέρνηση δεν ήταν εκεί για να μάθει κάτι από τις εμπειρίες των Πολωνών σε ό,τι αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις τέτοιου μεγέθους.
Μετά την παρουσίασή του ο Walenczak ρώτησε θυμωμένος: "Γιατί δεν υπάρχει κανείς εδώ από την κυβέρνηση;".
Και αυτό, εν ολίγοις, είναι γιατί η Ελλάδα διαλύεται''.

Απτόητος ο Steve Forbes γράφει για την υπέρμετρη φορολόγηση στη χώρα μας που θα πρέπει να αναδιαρθρώσει το χρέος της αλά Λατινική Αμερική και που επιτέλους η κυβέρνηση θα πρέπει να καταγράψει και να αξιοποιήσει την τεράστια κρατική περιουσία.

''Οι Έλληνες κατηγορούνται -και δικαίως- ότι δεν πληρώνουν φόρους. Άλλες χώρες της περιοχής πλήττονται από το ίδιο πρόβλημα. Η λύση τους; Αχρήστευσαν τους παλιούς φορολογικούς κώδικες και τους αντικατέστησαν με έναν απλό και εύκολο να επιβληθεί ενιαίο φορολογικό συντελεστή. Όμως, ενώ στην Ελλάδα ο υψηλότερος φορολογικός συντελεστής πλησιάζει το 50%, στη γειτονική Βουλγαρία είναι 10%, στην Αλβανία 10% και στη Ρουμανία 16%. Έτσι, αυτές οι χώρες αναπτύσσονται, ενώ η Ελλάδα συρρικώνεται.

Επίσης, θα πρέπει όλοι να πάψουν να υποκρίνονται ότι το χρέος της Ελλάδας δεν χρειάζεται να αναδιαρθρωθεί. Υπάρχει προηγούμενο, ιδιαίτερα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Αν γίνει σωστά, δεν θα οδηγήσει σε κατάρρευση του εμπορικού τραπεζικού συστήματος.

Η Ελλάδα χρειάζεται εσωτερικές αλλαγές. Τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, για παράδειγμα, είναι πρωτόγονα. Οι ειδικοί εκτιμούν πω η κυβέρνηση έχει στην κατοχή της ακίνητα αξίας περίπου 500 δισ. δολαρίων, ωστόσο δεν υπάρχουν αποτελεσματικές διαδικασίες για την καταγραφή αυτής της περιουσίας. Και το να βρει κανείς τι ανήκει σε ποιον μπορεί να αποδειχτεί δύσκολη διαδικασία. Δεν χρειάζεται όμως πολύ μυαλό: λύστε το θέμα με την ιδιοκτησία και η κυβέρνηση θα μπορούσε να φέρει αμέτρητα δισεκατομμύρια από ενοικιάσεις ή πωλήσεις σε developers.

Συμπέρασμα: Η λιτότητα από μόνη της δεν είναι αποτελεσματική, ούτε πολιτικά, ούτε οικονομικά. Οι περικοπές πρέπει να συνοδεύονται από φορολογική μεταρρύθμιση, θετικές δομικές αλλαγές που θα ενθαρρύνουν την ανάπτυξη και από αναδιάρθρωση των χρεών. Η ανεπαρκής ηγεσία της Ελλάδας μπορεί να αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση, όμως η ελληνική ασθένεια επηρεάζει ξεκάθαρα όλους τους ηγέτες των ανεπτυγμένων χωρών σήμερα''.