ΠΕΡΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Καλησπέρα.

Πολύς λόγος γίνεται για την αξιολόγηση στο δημόσιο.

Αν θέλετε την άποψή μου, πρόκειται για κάτι το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.

Τη διαφορά βέβαια σε κάθε τι την κάνει πάντα ο τρόπος εφαρμογής και εκεί χωράει πολλή συζήτηση.

Στα 20 χρόνια που δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα, υπόκειμαι σε ετήσια αξιολόγηση και το θεωρώ ως αναφαίρετο δικαίωμα του εργοδότη μου. Τα συστήματα αξιολόγησης όμως δεν είναι όλα ίδια. Ένα σύστημα αξιολόγησης το οποίο θέτει ως δεδομένο ότι από έναν πληθυσμό εργαζομένων, ένα ποσοστό θα είναι οπωσδήποτε ανεπαρκείς (στη δε δεύτερη άσχημη αξιολόγηση να σε περιμένει απόλυση), ένα άλλο ποσοστό μέτριοι και ένα άλλο ποσοστό άριστοι (όπως αυτό που θα εφαρμοστεί στο δημόσιο), δε με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, για τον λόγο ότι, κατά την ταπεινή μου άποψη, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα κανένας από τους εργαζόμενους να μην είναι ανεπαρκής (αφού φυσικά έχουν προσληφθεί κατόπιν αξιολόγησης). Επιπλέον, επειδή ζούμε στην Ελλάδα κι έχουμε έλληνες πολιτικούς, θεωρώ πολύ πιθανό, η όποια αξιολόγηση να χειραγωγηθεί από την εκάστοτε κυβέρνηση, προκειμένου να προστατευθούν - βοηθηθούν οι "ημέτεροι". Να γίνει δηλαδή η αξιολόγηση α) άλλο ένα εργαλείο ρουσφετιού στα χέρια του πολιτικού προσωπικού, ή β) εργαλείο εκκαθάρισης - εκδίκησης των "ανεπιθυμήτων", όποια ιδιότητα κι αν έχουν αυτοί.

Η υπόθεση χρειάζεται βαθειά μελέτη, αντικειμενικότητα και διάλογο, τα οποία φυσικά δεν περίμενα από τους ελαφρόμυαλους έως και μισάνθρωπους πολιτικούς μας.

---

Σε συνέχεια του παραπάνω προβληματισμού, θέτω σε όλους σας και τον ακόλουθο:

Με ποιό κριτήριο και με ποιά αξιολόγηση μπλέκει η νομοθετική εξουσία (βουλή) στα χωράφια της εκτελεστικής εξουσίας  (κυβέρνηση) με την τοποθέτηση εκλεγμένων βουλευτών σε υπουργικούς θώκους, αντί να τοποθετούνται άνθρωποι ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΙ που έχουν φάει τα νιάτα τους και τα μάτια τους πάνω στα συγκεκριμένα αντικείμενα; Με ποιές γνώσεις επί του αντικειμένου θα μπορέσει ο κάθε άσχετος (και πολλές φορές χωρίς εργασιακή εμπειρία) βουλευτής να επιτελέσει έργο και μάλιστα σε πλήθος υπουργείων, αφού είναι σύνηθες διάφοροι βουλευτές να αναλαμβάνουν δύο και τρία υπουργεία - ακόμα και μέσα στη διάρκεια της ίδιας τετραετίας; π.χ. πως είναι δυνατόν να έχουμε υπουργό ναυτιλίας έναν δικηγόρο, παιδείας έναν συνταγματολόγο, υγείας έναν έμπορο κλπ;

Από την άλλη μεριά, πως συνέβη και έσπασε η παράδοση στο υπουργείο οικονομικών με την τοποθέτηση αρχικά του κου Στουρνάρα και εν συνεχεία του κου Χαρδούβελη; Μπορεί αυτοί οι δύο άνθρωποι να μην μου αρέσουν προσωπικά για τους χψ λόγους, αλλά η επιλογή είναι εξαιρετικά προσεγμένη. Σχεδόν άριστη. Και οι δύο είναι άνθρωποι του χώρου της οικονομίας, με τεράστια εμπειρία και γνώσεις. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ λοιπόν είναι κατάλληλοι άνθρωποι για τη συγκεκριμένη δουλειά. Τελεία και παύλα.

Γιατί όμως το παραπάνω παράδειγμα να αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα; Γιατί όσο θυμάμαι τον εαυτό μου τα υπουργεία μοιράζονται σαν λάφυρα στους βαρόνους των δύο "κομμάτων εξουσίας"; Όλοι γνωρίζουμε την απάντηση στο ερώτημα, κανένας όμως δε συζητάει ανοικτά για το γεγονός.

Προκειμένου να επισημάνω το μέγεθος της ανευθυνότητας στην επιλογή των υπουργών κατά το παρελθόν έως και σήμερα, αναφέρω ενδεικτικά τα ονόματα βουλευτών που έχουν διατελέσει υπουργοί παιδείας (και αναφέρομαι συγκεκριμένα στην παιδεία επειδή αποτελεί την κορυφή των προσωπικών μου προτεραιοτήτων και πιστεύω ότι θα έπρεπε να αποτελεί το ίδιο για κάθε σοβαρό κράτος που ενδιαφέρεται για το μέλλον των πολιτών του) και ακριβώς δίπλα τις ιδιότητές τους...

Αριστόβουλος Σπηλιωτόπουλος: "Επικοινωνιολόγος".
Γεώργιος Παπανδρέου: Κοινωνιολόγος - "Διανοητής".
Αντώνης Τρίτσης: Αρχιτέκτων.
Γεώργιος Ράλλης: Δικηγόρος, υιος δοσίλογου κατοχικού πρωθυπουργού.
Γεώργιος Σουφλιάς: Πολιτικός μηχανικός.
Γεράσιμος Αρσένης: Οικονομολόγος - "Τσάρος".
Λευτέρης Βεριβάκης: Νομικά και Πολιτικές - οικονομικές επιστήμες.
Ιωάννης Βαρβιτσιώτης: Δικηγόρος, γόνος πολιτικής οικογενείας από το 1850.
Μαριέττα Γιαννάκου Κωτσίκου: Νευρολόγος - Ψυχίατρος.
Πέτρος Ευθυμίου: Εκπαιδευτικός - Δημοσιογράφος.
Απόστολος Κακλαμάνης: Δικηγόρος.
Κώστας Σιμήτης: Οικονομολόγος.
Ευριπίδης Στυλιανίδης: Δικηγόρος.
Άννα Διαμαντοπούλου: Πολιτικός Μηχανικός.
Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος: Πολιτικός Επιστήμων.
Ανδρέας Λοβέρδος: Συνταγματολόγος.

Αφού λοιπόν ΟΡΘΩΣ θα αξιολογούνται στο εξής οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, πρέπει και οι Υπουργοί οι οποίοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά Δημόσιοι Υπάλληλοι κι αυτοί (και μάλιστα παχυλά αμοιβόμενοι), να αξιολογούνται και μάλιστα ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΑ, τόσο ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ (για να δούμε αν κατέχουν τα απαραίτητα προσόντα), όσο και ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ της θητείας τους, όσο και στο ΤΕΛΟΣ αυτής (προκειμένου να διατηρήσουν ή να χάσουν το δικαίωμα συμμετοχής τους σε επόμενες κυβερνήσεις).

Παράλογο; Δε νομίζω!

Απαραίτητο; Προσωπικά πιστεύω πως ναι.

Απίθανο; Ανάλογα τη θέληση.

Εθνικοί πρωταθλητές

Καλημέρα.

 Όπως αντιλαμβάνεστε φίλες και φίλοι, το σχέδιο προχωράει πολύ καλά και βαίνει προς την ολοκλήρωσή του.

Το επόμενο βήμα είναι η δημιουργία "εθνικών πρωταθλητών" σε κάθε κλάδο, με επιλογή από τις τράπεζες των εταιρειών εκείνων οι οποίες όντας αξιόχρεες θα εξακολουθήσουν να χρηματοδοτούνται (και ως εκ τούτου να λειτουργούν). Οι τράπεζες θα οδηγήσουν ένα πλήθος μικρότερων ή "αδύναμων" εταιρειών είτε στο κλείσιμο, είτε σε συγχώνευση με τους "εθνικούς πρωταθλητές".
Κάτι τέτοιο μόνο μέσω των τραπεζών μπορεί να επιτευχθεί αυτή τη στιγμή.

Δεν εξετάζουμε εδώ τα κριτήρια με τα οποία θα γίνουν οι επιλογές των εθνικών πρωταθλητών καθώς το συγκεκριμένο θέμα είναι εξαιρετικά γκρίζο και χωράει πάρα πολλή συζήτηση.

Εστιάζουμε την προσοχή μας στο γεγονός ότι "εθνικοί πρωταθλητές" σημαίνει και εθνικοί ηττημένοι.

Εθνικοί πρωταθλητές και εθνικοί ηττημένοι σημαίνει υπερσυγκέντρωση σε λίγα χέρια της οικονομικής δραστηριότητας και του πλούτου και η εξαφάνιση κάθε ίχνους μεσαίας τάξης (της ραχοκοκκαλιάς κάθε κοινωνίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος).
Η μοίρα όσων δε θα ανήκουν στους "εθνικούς πρωταθλητές" είναι κυριολεκτικά ο ΚΑΙΑΔΑΣ.

Οι ελευθεροι επαγγελματίες λοιπόν μοιραία (ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ) θα τα χάσουν όλα και στην καλύτερη των περιπτώσεων θα γίνουν εξαθλιωμένοι υπάλληλοι των "εθνικών πρωταθλητών".
 Οι περιουσίες τους μέσω των τραπεζών και του ΤΑΙΠΕΔ θα περάσουν στα χέρια των "εθνικών πρωταθλητών", η κοινωνική ψαλίδα θα ανοίξει πλήρως καθώς θα έχουμε πλέον μόνο δύο τάξεις (απρόσωπες εταιρείες αφεντικά από τη μία και εργάτες από την άλλη) και ο κύκλος θα κλείσει.

ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ.

 Με τους "εθνικούς πρωταθλητές" μην περιμένετε κάποια βελτίωση της ανεργίας και του ΑΕΠ.

 Οι άνεργοι μάλλον θα αυξηθούν, καθώς θα κλείσει ένα μεγάλο πλήθος μικρομεσαίων εταιρειών οι δε εθνικοί πρωταθλητές θα εκμεταλλευτούν στο έπακρο τις οικονομίες κλίμακος και με μία μικρή αύξηση του προσωπικού τους θα μπορέσουν να πετύχουν σημαντική αύξηση της παραγωγής και μάλιστα με σημαντικά βελτιωμένα περιθώρια κέρδους.

 Το ΑΕΠ θα επηρεαστεί αρνητικά από την αύξηση των ανέργων (αλλά και την περαιτέρω μείωση των μισθών που η αυξημένη ισχύς των εταιρειών θα πετύχει), όμως οι εθνικοί πρωταθλητές θα έχουν έντονα εξωστρεφή προσανατολισμό, γεγονός που σημαίνει ότι θα προσπαθήσουν να ανταπεξέλθουν στην μείωση της εσωτερικής λιανικής κατανάλωσης με αύξηση των εξαγωγών (και τη φιλοδοξία να υπάρξει μετακύληση αυτής της στηριγμένης στις εξαγωγές ανάπτυξης και στην υπόλοιπη οικονομία), κάτι το οποίο κατά την άποψή μου εμπεριέχει υψηλές δόσεις ρίσκου. Το εγχείρημα δεν είναι καταδικασμένο να πετύχει καθώς το παγκόσμιο περιβάλλον δεν είναι σε πολύ καλό momentum, ενώ από την άλλη οι εταιρείες δε θα έχουν εξασφαλισμένη την απαραίτητη για κάθε εταιρεία στήριξη από την εσωτερική αγορά η οποία όπως είπαμε μάλλον θα συρρικνωθεί, παρά θα αναπτυχθεί.

 Όσο για τα φορολογικά έσοδα... Άποψή μας είναι ότι μόνο χειρότερα θα πάνε, παρά την ελαχιστοποίηση της φοροδιαφυγής που θα επιτευχθεί με την εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

 Αναφορικά στις τράπεζες, το σενάριο της δημιουργίας Εθνικών Πρωταθλητών συνεπάγεται τη διαχείρηση πλήθους κόκκινων δανείων, τα οποία είτε δε θα εγγραφούν ως ζημιές μεταφερόμενα στους ισολογισμούς των Εθνικών Πρωταθλητών ως δανειακές υποχρεώσεις (εναλλακτικά ως συμμετοχή των τραπεζών στο μετοχικό τους κεφάλαιο), είτε - και αυτό είναι βέβαιο - ένα μέρος από τα δάνεια αυτά θα σβηστεί και εγγραφεί ως ζημιές στους ισολογισμούς των τραπεζών, ζημιές τις οποίες θα κληθούν να καλύψουν με αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων οι μέτοχοί τους, τουτέστιν κατά κύριο λόγο ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. Τα χρήματα για τις αυξήσεις αυτές θα βρεθούν μόνο μέσω δανεισμού, άρα, το χρέος το οποίο πρέπει να καλύψει (ποιός άλλος;) ο έλληνας φορολογούμενος θα αυξηθεί έτι περισσότερο γεγονός το οποίο θα επιφέρει νέα μέτρα, νέες περικοπές δαπανών του κοινωνικού κράτους και γενικότερα σφύξιμο του βρόγχου που είναι περασμένος στο λαιμό όλων μας.

 Με τους εθνικούς πρωταθλητές απλά ολοκληρώνεται η κατά Μάρξ "ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ" προκειμένου να κάνει επιτέλους το "restart" η οικονομία.
 Η επανεκκίνηση όμως αυτή θα έχει σαν τίμημα την ολοκλήρωση της προγραμματισμένης εξαθλίωσης εκατομμυρίων ζωών, την ισοπέδωση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους (υγεία - παιδεία) και την απαγόρευση στην ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας. Ως εκ τούτου λοιπόν, αν φυσικά τα πραγματα εξελιχθούν σύμφωνα με το περιγραφόμενο σενάριο, θεωρώ πιθανό ένα μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα, το οποίο ενδέχεται να φτάσει και τα αντίστοιχα ποσοστά της Λετονίας (14% του πληθυσμού - κι αν δε με πιστεύετε διαβάστε το ΕΘΝΟΣ πατώντας εδώ, ή τον Αγγελιοφόρο πατώντας εδώ), γεγονός το οποίο θα τροφοδοτήσει περισσότερο τα προβλήματά μας, αφού αυτοί που θα μεταναστεύσουν δε θα είναι οι γέροντες, αλλά οι νέοι έλληνες...

 Όταν τέλος θα έχει κλείσει ο κύκλος και "με το καλό" γίνει το επόμενο και τελευταίο βήμα δηλαδή η εξαγορά των εθνικών πρωταθλητών από πολυεθνικές του εξωτερικού, θα σημάνει η ώρα της πλήρους εξαθλίωσης του λαού, της κατάσβεσης κάθε ελπίδας ατομικής προόδου και η μετατροπή μας σε τριτοκοσμική χώρα, θα έχει ολοκληρωθεί.

Ζούμε την εκτροπή των εκτροπών...

Κυρίες και κύριοι...

Τα πράγματα είναι απλά.

Ο Αριστοτέλης τα έχει πεί όλα εδώ και 2.500 χρόνια...

Χωρίζοντας τα πολιτεύματα σε 3 κατηγορίες, ο σοφός συγγενής μας, δεν τα διαχώρισε σε "καλά" ή "κακά"...

Εφόσον εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του λαού, τόσο η Μοναρχία, όσο και η Αριστοκρατία μπορούν να είναι καλά πολιτεύματα...

Τα προβλήματα ξεκινάνε όταν τα πράγματα εκτρέπονται...

• Όταν ο Μονάρχης γίνει τύρρανος και εξυπηρετεί τα δικά του μόνο συμφέροντα.

• Όταν η αριστοκρατία γίνει ολιγαρχία και εξυπηρετεί τα συμφέροντα μίας τάξης.

Στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει, το πολίτευμα στο οποίο ασκεί την εξουσία ο λαός μέσω εκλογών κλπ ονομάζεται ΠΟΛΙΤΕΙΑ.
Στο πολίτευμα αυτό κυβερνούν, οι πολίτες της ΜΕΣΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΑΞΗΣ, οι οποίοι υπακούουν εύκολα στη λογική, γι’ αυτό δεν είναι ούτε δεσποτικοί ούτε ιδιοτελείς στην άσκηση της εξουσίας.

Η παρεκτροπή της Πολιτείας ονομάζεται ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στην οποία, την εξουσία ασκεί με ιδιοτέλεια το πλήθος των απόρων, επιδιώκοντας να εξυπηρετεί το συμφέρον των πολλών αδιαφορώντας όμως για το κοινό καλό, το συμφέρον όλων ανεξαιρέτως των πολιτών...

Βέβαια το πολίτευμα που έχουμε σήμερα πόρρω απέχει από την "Πολιτεία" του Αριστοτέλη, αλλά και από αυτό που έχουμε να νομίζουμε ότι είναι η Δημοκρατία (ο λαός στην εξουσία κλπ).
Το πολίτευμά μας είναι ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ.
Τα περι αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας τα ακούω βερεσέ, καθώς ο θεσμός των ΚΟΜΜΑΤΩΝ τα στέλνει ΟΛΑ περίπατο, αλλά αυτό είνα άλλου παππά Ευαγγέλιο.

Ας υποθέσουμε όμως ότι είχαμε κάποτε Πολιτεία.
Είναι πασιφανές ότι κάτι έχει αλλάξει προς το χειρότερο. Προς την εκτροπή.
Αν δεν το βλέπουμε, το διαισθανόμαστε σίγουρα.
Τι είναι όμως αυτό το κάτι;
Πότε άλλαξε κάτι;

Μα βέβαια όταν οι βουλευτές έπαψαν να είναι μέλη της μεσαίας τάξης και να εκπροσωπούν τα συμφέροντα όλων των πολιτών.

Το γεγονός ότι οι βουλευτές έχουν ξεφύγει από τη Μέση τάξη είναι τόσο εμφανές που δε χρειάζεται καν απόδειξη, όπως επίσης είναι εμφανές ότι η Μεσαία τάξη δέχεται μεθοδευμένη και ανηλεή επίθεση και τείνει να εκλείψει, δίνοντας τη θέση της σε έναν όχλο νεόπτωχων χωρίς ταξική συνείδηση, καθώς έχει υπάρξει σημαντική προεργασία για αυτό, μέσω των ΜΜΕ και μέσω της εκπαίδευσης.

Παράλληλα, μιάς και έχουμε μπει στα νερά του Αριστοτέλη, ο όχλος των νεόπτωχων δε μπορεί να πάρει την εξουσία, καθώς είτε δεν έχει πολιτικό χώρο με τον οποίο να ταυτιστεί, είτε (και χειρότερα) η πολιτική ελίτ (που είναι πλέον μία απροκάλυπτη ολιγαρχία) του στερεί το δικαίωμα να φτιάξει ένα δικό του χώρο. Τα μέσα για τον αποκλεισμό αυτό δεν είναι άλλα από τα ΜΜΕ και όταν χρειαστεί (βλέπε περίπτωση Χρυσής Αυγής) αρκεί μία ωμή επέμβαση με χρήση των μηχανισμών του κράτους.

Ζούμε λοιπόν την εκτροπή των εκτροπών. 

Ούτε δημοκρατία έχουμε, ούτε πολιτικούς που να ανήκουν στη Μεσαία τάξη και που να εξυπηρετούν το συμφέρον του συνόλου της κοινωνίας έχουμε, ούτε Μεσαία τάξη έχουμε επί της ουσίας.
Γι αυτό και ο λαός στρέφεται στα άκρα (και δεν είναι τυχαίο ότι επί το πλείστον στρέφεται στο δεξί άκρο), στροφή την οποία λυσσαλέα το πολιτικό σύστημα πασχίζει να αποτρέψει.

Απορώ φίλοι μου πως το διευθυντήριο δεν έχει λάβει υπ' όψιν του τους νόμους της φυσικής, οι οποίοι λένε ότι αν δεν υπάρχει εκτόνωση των ατμών (εν προκειμένω της οργής του λαού), τότε επέρχεται η έκρηξη.

Υπάρχει βέβαια το σενάριο το οποίο λέει ότι αυτή η έκρηξη είναι ένα από τα ζητούμενα...

Υ.Γ.

Όταν με το καλό έρθει η ευλογημένη ημέρα της επανεκκίνησης, η Δημοκρατία μας θα πρέπει να στηθεί από την αρχή, σε νέες υγιείς βάσεις.

Οι Έλληνες στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Κατά τον Β.Π.Π., η Ελλάς ήταν η μόνη χώρα που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τους στρατούς ΤΕΣΣΑΡΩΝ χωρών ταυτόχρονα: - Αλβανίας - Ιταλίας - Γερμανίας - Βουλγαρίας
 ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (σε μέρες)
Ελλάς 219
Νορβηγία 61
Γαλλία 43 (Η υπερδύναμη της εποχής)
Πολωνία 30
Βέλγιο 18
Ολλανδία 4
Γιουγκοσλαβία 3
Τσεχοσλοβακία 0
Λουξεμβούργο 0
Δανία 0 (Οι Δανοί παραδόθηκαν στον μοτοσικλετιστή του Χίτλερ, ο οποίος έφερε την απαίτηση του Φύρερ προς τον Δανό βασιλέα να περάσει ο Γερμανικός στρατός. Ο Δανός βασιλιάς, σε ένδειξη υποταγής, του παρέδωσε το στέμμα του, για να το μεταφέρει ο μοτοσικλετιστής στο Βερολίνο και στον Χίτλερ….)

ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΠΡΟΚΛΗΘΕΙΣΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΟΧΗΣ
Αλβανοί 1165
Ιταλοί 8000
Βούλγαροι 25.000
Γερμανοί 50.000

 ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΕ ΠΟΣΟΣΤΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ
Ελλάδα 10%
 Σοβιετική Ένωση 2,8%
 Ολλανδία 2,2%
 Γαλλία 2%
 Πολωνία 1,8%
 Γιουγκοσλαβία 1,7%
 Βέλγιο 1,5%

Αποσπάσματα για τους Έλληνες

"Χάριν της ιστορικής αλήθειας πρέπει να επιβεβαιώσω ότι μόνο οι Έλληνες, απ’ όλους τους αντιπάλους που μας αντιμετώπισαν, πολέμησαν με το μεγαλύτερο θάρρος και περισσότερο αψήφισαν το θάνατο.." Adolph Ηitler (Από ομιλία του στο Reichstag στις 4 Μαΐου 1941)

«Η λέξη ηρωϊσμός φοβάμαι οτι δεν αποδίδει στο ελάχιστο τις πράξεις αυτοθυσίας των Ελλήνων, οι οποίες ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για τη νικηφόρα έκβαση της κοινής προσπάθειας των εθνών, κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ, για την ανθρώπινη ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Εάν δεν ήταν η ανδρεία των Ελλήνων και το θάρρος τους, η έκβαση του Β’ ΠΠ θα ήταν ακαθόριστη." Winston Churchill (Παραφρασμένο από μια από τις ομιλίες του στο βρετανικό Κοινοβούλιο στις 24 Απριλίου 1941)

"Λυπάμαι επειδή γερνώ και δεν θα ζήσω πολύ για να ευχαριστήσω τους Έλληνες, των οποίων η αντίσταση ήταν αποφασιστική για το Β’ ΠΠ." Joseph Stalin (Από μια ομιλία στο ραδιοσταθμό της Μόσχας στις 31 Ιανουαρίου 1943 μετά από τη νίκη του Stalingrad και τη συνθηκολόγηση της 6ης γερμανικής στρατιάς υπό τον στρατηγό Von Paulus).

"Ανεξάρτητα από αυτό που οι μελλοντικοί ιστορικοί θα πουν, αυτό που μπορούμε να πούμε τώρα, είναι ότι η Ελλάδα έδωσε στο Μussolini ένα αξέχαστο μάθημα, ότι ήταν το κίνητρο για την επανάσταση στη Γιουγκοσλαβία, ότι κράτησε τους Γερμανούς στην ηπειρωτική χώρα και στην Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι ανέτρεψε τη χρονολογική σειρά όλων των σχεδίων της Γερμανικής Ανώτατης Διοίκησης και έφερε έτσι μια γενική αντιστροφή ολόκληρης της πορείας του πολέμου και νικήσαμε." Sir Robert Antony Eden Υπουργός Πολέμου και Εξωτερικού της Μεγάλης Βρετανίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας 1955-1957 – παράφραση από μια ομιλία του στο βρετανικό Κοινοβούλιο 24/09/1942)

"Δεν θα ήταν υπερβολή να πω οτι η Ελλάδα ανέτρεψε τα σχέδια της Γερμανίας στην ολότητά τους και την ανάγκασε να αναβάλει την επίθεση στη Ρωσία για έξι εβδομάδες. Αναρωτιόμαστε ποιά θα ήταν θέση της Σοβιετικής Ένωσης χωρίς την Ελλάδα." Sir Harold Leofric George Alexander (Βρετανός στρατηγός κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ –παράφραση από μια ομιλία του στο βρετανικό Κοινοβούλιο στις 28 Οκτωβρίου 1941)

"Είμαι ανίκανος να δώσω το κατάλληλο εύρος της ευγνωμοσύνης που αισθάνομαι για την ηρωϊκή αντίσταση του λαού και των ηγετών της Ελλάδας." Charles de Gaul (Από μια ομιλία του στο γαλλικό Κοινοβούλιο μετά από το τέλος του Β’ ΠΠ).

"Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της βασανισμένης, ματωμένης αλλά ζωντανής Ευρώπης. Δεν ήταν ποτέ μια ήττα τόσο αξιότιμη για εκείνους που την υπέστησαν." Maurice Schumann Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας 1969-1973, μέλος της γαλλικής ακαδημίας 1974 (Από ένα μήνυμα που απηύθυνε από το BBC του Λονδίνου στους υποδουλωμένους λαούς της Ευρώπης στις 28 Απριλίου 1941, η ημέρα που ο Ηitler κατέλαβε την Αθήνα μετά από έξι μηνών πόλεμο ενάντια στο Μussolini και έξι εβδομάδες ενάντια στο Ηitler).

"Πολεμήσατε άοπλοι και νικήσατε, μικροί ενάντια σε μεγάλους. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, επειδή μας δώσατε το χρόνο να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας. Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε." Μόσχα, ραδιοσταθμός όταν επιτέθηκε ο Ηitler στην ΕΣΣΔ

"Ο πόλεμος με την Ελλάδα απέδειξε ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο στα στρατιωτικά και ότι πάντα μας περιμένουν εκπλήξεις." Benito Mussolini (Από ομιλία της 10/5/1941)

 "Στην 28η Οκτωβρίου 1940 στην Ελλάδα δόθηκε μια προθεσμία τριών ωρών για να αποφασίσει σχετικά με τον πόλεμο ή την ειρήνη, αλλά ακόμα κι αν δίνονταν τρεις ημέρες ή τρεις εβδομάδες ή τρία έτη, η απάντηση θα ήταν η ίδια. Οι Έλληνες δίδαξαν την αξιοπρέπεια στο πέρασμα των αιώνων. Όταν όλος ο κόσμος έχασε την ελπίδα του, οι Έλληνες τόλμησαν να αμφισβητήσουν το αήττητο του γερμανικού τέρατος, υψώνοντας απέναντι του το υπερήφανο πνεύμα της ελευθερίας." Franklin D Roosevelt, Πρόεδρος ΗΠΑ 1933 - 1945

Η ηρωική προσπάθεια των Ελλήνων... Ενάντια στην επίθεση της Γερμανίας, αφού νίκησαν τόσο βροντερά τους Ιταλούς στην προσπάθειά τους να εισβάλουν στο ελληνικό χώμα, γέμισε τις καρδιές των αμερικανών με ενθουσιασμό και κίνησε την συμπάθεια τους. Franklin D Roosevelt, Πρόεδρος ΗΠΑ 1933 - 1945

Στις 10 Απριλίου 1941, μετά από την ελληνική συνθηκολόγηση με τη Γερμανία, τα βόρεια οχυρά της Ελλάδας παραδίνονται. Οι Γερμανοί εκφράζοντας το θαυμασμό τους στους Έλληνες στρατιώτες, δήλωσαν ότι είναι τιμημένοι και υπερήφανοι έχοντας ως αντίπαλό τους έναν τέτοιο στρατό και ζήτησαν να επιθεωρήσει ο Έλληνας διοικητής το γερμανικό στρατό σε μια ένδειξη τιμής και αναγνώρισης!
Η γερμανική σημαία αναρτήθηκε μόνο μετά την πλήρη απόσυρση του ελληνικού στρατού Ένας γερμανός αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας δήλωσε στο διοικητή της ομάδας μεραρχιών ανατολικής Μακεδονίας, υποστράτηγο Δέδε, ότι ο Ελληνικός Στρατός ήταν ο πρώτος στρατός στον οποίο τα μαχητικά αεροπλάνα Stuka δεν προκάλεσαν τον πανικό. "Οι στρατιώτες σας" είπε, "αντί της μανιώδους φυγής, όπως έκαναν στη Γαλλία και στην Πολωνία, μας πυροβολούσαν από τις θέσεις τους."

"ΕΠΕΙΔΗ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ, ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΕΤΡΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΣΤΗ ΜΑΧΗ "
AΙΣΧΥΛΟΣ (πατέρας της τραγωδίας)